umut fırtınası Şehir yok oluyor, dünya yok oluyor
Korkunç rüzgar; her şeyi yutuyor
Fırtınanın tam ortasındayım, hiç rüzgar yok
Sadece yüzüme çiseleyen hafif yağmur
Duman sarmış etrafımı
Yalnız başıma oturuyorum felaketin içinde
Bağırsam, sesimi duyan biri var mıdır hala?
Zaten bağıramayacak kadar korkmuş
Korkamayacak kadar şuursuzum
Beklesem beni alacak biri var mı hala dışarda?
Sabrım yok...
Zihnimin kapılarından baksam
Onlar hep açık bütün kapılar kapalı da olsa
Ya da kapılsam rüzgara, bıraksam kendimi doğaya
Yıldızlara ulaşsam, onları görsem artık güneşin yerine
Mutlu olur muyum o zaman acaba?
03.03.2007 |