Kyren

Kaç defa hayal ettiysem beyaz gelinliğinle seni
Bir kan,bir kefen kokusu
Ve korkusu sarardı gecelerimi,
kazanamadan kaybetmenin

Gülüşün kadar sıcak değildi güneş
Gözlerin kadar ışıldamıyordu yıldızlar
Haykıramadım sevdiğimi
ellerini tarif edecek kadar güzel değildi ki bu dünya!

Yinede hiç darılmadım kainata
Çünkü ben;gülün çiçek olduğunu,seni sevince öğrendim!
Annemim cüzdanından para çalıp,aynı odaya saklanmak kadar çaresiz
Babamın işten eli boş dönüp,yanağımı öptüğü an kadar tuhaftı seni sevmek

Ne yüreğini çalabildi yüreğim,nede vazgeçebildim gözlerinden…
Sevme demek kolay!
Önüne sersen ne değişir dünya nimetlerini
Yüreğimde hala,bakkala koşarken harçlığını düşürmüş bir çocuk ağlar.
Gel,önce onu sustur!
Ve sok parmağını yüreğime,aşkımı kustur!

Eğer sana benziyorsa siyah
Korkmuyorum karanlıktan!
Ben sana değil,kendime yorgun,kendime mağlubum
Çünkü,şeytan sobası melekleri ısıtmaz gülüm
Yakışmazdın bu yoksul odaya…
En fazla taç yapardım saçlarına çiçekleri,
Onun içinde önce bahar gelmeli…

Bu sana verdiğim son selam,yazdığım son şiir olsun
Belki seversin diye küçücük bir umudum vardı
Kırma! Bırak öylece dursun…