aspera

BİR ŞİİR


Benim hic sapanim olmadi anne, Ne kuslari vurdum, Ne kimsenin camini kirdim...

Cok uslu bir cocuk degildim ama, Seni hic kirmadim,

hep boynumu kirdim.

Ben hayatim boyunca Bir tek kendimi vurdum!.

Suskun gorunsem de, Firtinali ve magrurdum anne.

Bir mizrak gibi, Aynada hep dik durdum anne!

Ben sana hicbir gun laf getirmedim, Leke surmedim.

Ama gogsumu cok hirpaladim, Kalbimi cok yordum...

Ben hayatim boyunca, En cok kendimi ARADIM, kendimi
sordum,!...

Benim hic sevgilim olmadi anne, Ne bir yuva kurdum,
Ne bir gun sansim guldu...

Opemeden bir bebegin gidisindan...

Kimi yurekten sevdiysem, o yuregini baskasina boldu...

Bir muhabbet kusum vardi, O da yalnizliktan oldu...

Sen beni hep, gogsunde Acilarla mi dogurdun anne?

Yoksa, evlat diye, Koca bir tas mi dogurdun anne?

Eziyet degilim, zahmet degilim, Musibet hic degilim;

Bir senin mi balina sinek kondu, soylesene!

Dogurdun da beni, Ne ile yogurdun anne?



Benim hic hayalim olmadi anne...

Ne seni rahat ettirdim, Ne kendim ettim rahat...

Bir mutluluk fotografi bile cektirmedim.

Bu hayat ! Kaybolmus bir anahtar kadar Sahipsiz mi anne...

Ne omzumda bir dost eli, Ne sacimda bir sefkat...

Say ki yollardan akan, Su faydasiz camurdum anne...

Say ki islanmaktim, usumektim, Say ki yagmurdum anne!

Bunca yildir gozyasini, Hangi denizlere sakladin?

Oy ben oleyim, Sen beni ne diye dogurdun anne?

Hayat nedir, nedir ki anne; Bir oyun, bir masal degil mi? B

ak, kirildi oyuncaklarim... Omrum gitti, Sevdam bitti...

Inan, ben hic buyumedim ki...

YUSUF HAYALOGLU

mkaripcin

yusufa helal olsun güzel yazmış. sanada teşekkürler arkadaşım, güzel paylaşımdı...