Uzunca bir yolculuk vakti şimdi,
Bu yüzden en çok bana yakışır “hoşçakal” demek…
Üstelik giden şimdi benim ya
Adıma terk eden deniliyor, kimse bilmiyor zorunluluktan gittiğimi…

Değiştiremedim bu yazgıyı ne yaptıysam,
Öyle bir sancı ki anlatamazsın kimseye,
Üstelik her gittiğinde iki parçaya bölersin kendini
Biri bıraktıkların, diğeri seni bırakmayanlar
Ölmezsin,
Ölmeye de, en sonunda kendine de yetmezsin…


Hep ardımda nemli bir ben bıraktım,
En çok da onu almayı istedim yanıma
Hiçbir zaman benle gelmeyeceğini bile bile…

Uzun zaman sonra fark ettim
Hep “sen” dediğimin aslında “ben” olduğunu…
Yarım kalan ben,
Resimlerdeki gözü yaşlı çocuk, yüreği alevler içinde yanan ben…

Kimse bilmez ne haldesin?
Yürek kirpiklerin ucunda, ağlamaya korkarsın…

Şimdi ben gidiyorum ya,
Gitmek en çok bana yakışacak…