aþk acýsý çekenlere... Adýn geçiyordu þiirlerimde
Ve her söyleyiþimde ismini
Nutkumda düðüm oluyordun
Ve bir gözyaþý oluyordun , isminle düþen
Ben aþký hiç yakýndan yaþamadým biliyormusun?
Aþkým diye sarýldýðým beden olmadý hiç !
Öpemedim hiç sevdiðimi , koklayamadým
Söyleyemedim gözlerine bakarak sevdiðimi
Paramparça olmuþ yüreðimde
En büyük parçaydýn sen
Derdimi anlattýðým dostlarýmýn aklýnda
bir isimdin sadece sen!
Baðýrabilseydim ...
Haykýra bilseydim kuytu karanlýklara
Ýsminle akan gözyaþlarýmý
Yaðmur diye yaðdýrabilseydim üstüne
Beyaz doruklara dikseydim seni
Ve okyanus diplerine gömseydim bedenimi
Bir daha görmemek için
Bir daha duymamak için kapatsaydým gözlerimi...
Ve sen benden habersiz,
Öyle dalgýnsýn ki hayata
Öylesine körsünki sevdiðim
Yanýnda senin için ölen beni görmüyorsun...
Yüreðimde taþýdýðým bir umut,
Yani sen,Umuduydun bu aþkýn
Ve ben hep sensiz yaþýyordum sevdamý ...
O yüzden bu aþkýn adý umutsuz aþktý ...
Her aðlamaklý gecemde
Ýsminden kalan gözyaþlarýyla
Yazdýðým bir þiirdin
Hiç sevmesende , sen benim sevdiðimdin
unutmaki ben hala kalpsizin tekiyim,
seni sevdiðimi söyleyemediðim için... |