03-10-2008, 08:03 PM
|
|
| | yokluğun şiiri Bu kadar dokunmaz sanırdım yokluğun Oysa düğümlenince boğazıma bir acı, Anladım yokluğun başını öne eğmekmiş biraz, Yokluğun bir sabah uyandığında sabah buğusuymuş, Üşümekmiş yokluğun olur olmaz zamanda, Yokluğun biraz yenilmek duygusuymuş her savaşta. Yokluğun daha başlamadan bitmekmiş, her başlangıçta. Yokluğun elleri çamur olmuş bir çocuğun korkusuymuş, Her an ağlamaklı olmakmış yokluğun. Ve her problemde; Akıntıya karşı kürek çeken adam olmakmış yokluğun, Her zaman yokuş yukarı çıkmakmış, Her mevsim sonbaharmış yokluğun, hep sarı yapraklarmış Ve gözlerimde sensizliği ölesiye taşımakmış yokluğun, Nefes almamak gibi bir şeymiş yokluğun, Sanki boğazına düğümlenen bir lokmaymış, Oysa çiçek mi demeli bahar mı demeli adına, Sitem etmemeli mi hiç yaptıklarına, Çekip gitmelerine sessiz mi kalmalı Susmalı mı, boyun mu eğmeli Yokluğumun şirini yaz demiştin bir sözünde bana Yokluğun koca bir boşluk hayatımda. Bir daha gitme n'olur.. -alıntı- |
|
| |