Kyren

Mesafe yiginlari ardinda
Uzak ve yitik anilar,
Meçhul diyarlarin rüya iklimlerinde
Uçmayi çoktan unutmuş kuşlarin kanadinda
Çocuksu gözyaşlarinda.
Aglamayi özlemek.

Terk edilmiş bir dünyanin
Sabahi özleyen gecesinde,
Musalla taşinda yarim kalmiş bir rüyanin
Nemli bir mezara sinen sesinde
Zerre zerre erimek.

Varligin, yokluga köle oldugu,
Tüm renklerin siyahta boguldugu
Yaşanti masalina
Son noktayi koydugumuz anda
Bütün çabalara paydos diyerek
Ölmek...

Zamanin alinda çizgileşen izinde
Bir gül yapragina hasret,
Kaderin son besteledigi şarkiyi duya duya
Geçivermek, herkesin geçecegi, o köprüden
Uyanilmaz uykuya.
Sonsuzlugun önünde dize gelmek.

Işte gerçek yasa, alinyazisi
Son vazife, son siginak.
Işte son satiri bitirdik mektubu
Tüm çabalara paydos diyerek
Ölmek...