orjinal2.0

İnsan olarak en önemli ayrıcalığımız, yaşama bakış açımızın hayvanlardan farklı olmasıdır. Yaşamın başlangıcı ve sonu hakkında ayrıntılı bilgilerle donanmışızdır. Nasıl çocuk sahibi olacağımızı bildiğimiz gibi, sonunda ölerek yok olacağımızın da bilincindeyizdir. Ama nedense, bu ikisi arasında geçirdiğimiz zamanı oluruna terketmek gibi bir vurdumduymazlığa bürünür, yaşamımıza yön ve anlam verme hususunda ciddi bir çaba göstermeyiz.

Her yaşın yaşamdan beklediği bazı şeyler olmalıdır. Yirmili yaşlarda beklenenlerle, ellili yaşlarda beklenenler aynı olmayabilir. Önemli olan bu beklentileri bilinçlendirmek ve onları yaşamımıza uygulamaya çalışmaktır. Vurdumduymazlık hiç bir yaşta meşru bir özür olarak kabul edilmemelidir. Madem insan olarak hayvanlardan en önemli farkımız sonumuzu bilmemizdir, o halde o sona giden yolumuzu da denetim altına almaya ve yaşamımıza yön ve anlam vermeye çalışmalıyız.

Herşeyden önce kendimize şu soruları sormalıyız:

Yaşamdan ne bekliyorum?
Benim için bu yaşam uygun mu?
İstediğim her şeye sahip miyim, ya da sahip olabilir miyim? Daha da önemlisi, sahip olmalı mıyım?
Sahip olmak istediklerime nasıl kavuşabilirim?
Etrafımdakilerin yaşamına nasıl katkıda bulunabilir, onları nasıl zenginleştirebilirim?
Mutlu muyum?
Daha iyi, tatmin edici ve doyurucu bir yaşam sürdürebilir miyim?
Sürdürebilirsem, pahası nedir?

Bu sorulara mantıklı ve uygun yanıtlar bulabilen her insan bence kendine, çevresine va hatta ülkesine çok daha yararlı olabilecektir. Bu sorular kişinin içinde bulunduğu sosyal durum çerçevesinde ve gerçekçi olarak yanıtlanmaya çalışılmalıdır. İçinde yaşanılan toplumun kuralları ve gelenekleri elbette yok farz edilemez. Ama kişisel mutluluğun herşeyden önce gelmesi gerektiği unutulmamalıdır.

Bazılarınız bu öngörüleri yaşama bencil bir yaklaşım olarak düşünebilirler. Ben o görüşe katılmıyorum. Özveri iyidir, güzeldir, erdemdir ama, bir sınırı vardır veya olmalıdır. Kendi yaşamını zenginleştiren insan, etrafındakilerin yaşamını da zenginleştirecektir. Herşeyde olduğu gibi, kişisel mutlulukta da bir sınır olduğunu kabul ediyorum. Bence bütün hüner bu sınırı çizebilmek, aşırılığa kaçmadan yakın dost ve akrabalar ve arkadaşlarla birlikte mutlu bir yaşam sürdürmeye çalışmaktır.

Herkes arada bir önceliklerini saptamalı, gelecek 5-10 yılın planlarını yapmalı ve onları yaşamına uygulamaya çalışmalıdır. Öncelik zamanla değişebilir ama, plansız, proğramsız yaşamak bence, amaçsız yaşamaktan farklı değildir.

Ben Türk’lerin çoğu için yaşamın bir amacı olduğunu sanmıyorum. Ülkemizde insanlar büyük bir vurdumduymazlık içinde yaşamakta ve karşılaştıkları doğal veya yapay (politik, ekonomik ve sosyal) her türlü felaketi olduğu gibi kabul etmek eğilimi göstermektedirler. Hemen hiç bir Müslüman Türk kendisinin ve ülkesinin geleceğini eline alma zahmetine katlanmak istememektedir. Türk’ler mütevazi, mütevekkil ve müteşekkir bir yaşam sürdürmektedirler. Batı ile aramızdaki farklardan biri de işte bu yaşam tarzıdır ki, mutlaka değiştirilmelidir....

asd76