Temizlikçi Kız

bad-suvar

Temizlikçi Kız


Bir gün, fabrikanın camlarından düşen ışıklarla birlikte, makineler arasından bir kız geçmeye başladı. Güneşin ışıkları gibi oynak ve aydınlık bir kızdı. Biçimli vücuda ve güzel yüzüyle işçileri dakikalarca ardından baktırıyor, onlara parmak ısırtıyordu.
Fabrikadaki çeşitli işlerden sonra, kişisel gayretiyle frezeci olan Kudret de onu izlemeden edemiyordu. Henüz bir kez bile konuşmadan sevdi genç kızı. Başkalarının onun kaşı gözü üzerine olan konuşmalarını kızgınlıkla dinliyordu. Bir gün bu kızın, fabrikanın temizlik işlerinde görevli olduğunu öğrenince, ‘Bu işler hep sizlerin başına mı?’ diye üzüntüyle söylendi. Sonra onu düşlerinde yaşatmaya başladı. Ona değişik isimler buluyordu. En sonunda bir isimde karar kıldı ve, ‘Senin adın Petra olsun’ dedi kendi kendine. Kızın her geçişinde ‘Petra geçiyor, Petra gözden yitti’ gibi sözcüklerle kendini bu ada alıştırdı.
Temizlikçi kız işine her gün aynı saatte gidiyor, kendine bakanlara ve laf atanlara pek aldırmıyordu. Kudret ise onunla konuşmak için yollar arıyordu. Nitekim bitkaç gün sonra oldu bu. O gün Kudret fazla çalışmıştı. Paydos yaptığında artık fabrikada kimse kalmamıştı. Makinesini temizleyip, bir ara su dökmek için tuvalete gittiğinde birden onunla karşılaştı. Her zaman yüzünün buruşmasına neden olan asit kokusunu duymaya bile zaman kalmamıştı. Ayrımında olmadan önüne gitmiş olan ellerini utanmayla geri çekti. Temizlikçi kız elinde bir bezle karşısında duruyordu. Yerde temizlikilaçları, kovalar, çöp torbası ve içinde bezlerin bulunduğu bir sele vardı. Süpürge ve paspas da duvara dayalıydı.
Onu ilk kez işbaşında görüyordu. Bu iş için çoğunlukla yabancı erkekler ya da yabancı yaşlı kadınlar görevlendirilirdi. Arada bir şimdiki gibi genç kızlar da gelirdi ama çok kalmazlardı bu işte. Ya başka göreve verilirler ya da kendi istekleriyle işten çıkarlardı.
Bir süre bakıştıktan sonra Kudret ona Almanca olarak:
‘Merhaba Petra !’ dedi.
Kız şaşırmıştı. O da Almanca yanıt verdi:
‘Petra mı ? Ne Petrası ?’
‘Öyle işte, Petra’sınız siz.’
‘Beni birine benzettiniz galiba.’
‘Hayır yok öyle bir şey.’
Kız üzerinde durmadı. Ama adamın konuştuğu Almanca’ya da hayran kalmıştı. Kudret’in kendini yetiştirmiş biri olduğunu düşündü. Ancak konuşmayı uzatacak vakti yoktu:
‘Görüyorsunuz ki temizlik yapıyorum, başka tuvalete gitsenize !’ diye söylendi adama. Sonra da onun şaşkın bakışlarına aldırmayarak lavaboyu silmeye koyuldu. Kudret kızın mavi pardesü içinde kıvrılan vücudunu bir süre izledi. Ardından içini utanmayla acıma arası bir duygu kapladı ve gözlerini pırıl pırıl yıkanmış olan taşlara kaydırdı. Kız da bunu ayrımsamış gibi kaçamak gözlerle süzdü onu. Sonra da saçlarını yana doğru attırarak:
‘Ne bakıyorsunuz dik dik’ dedi, ‘siz erkeklerin pisliğini temizliyorum işte.’
Kudret toparlandı:
‘Rica ederim iş iştir’ dedi. Sonra da olanaktan yararlanıp konuşmayı sürdürdü:
‘İş dünyasına yeni atıldınız herhalde ?’
‘Nereden bildiniz?’
‘Giyiminizden, yürüyüşünüzden, yüzünüzden...Yaşamını fabrikalarda geçirmiş biri sizin gibi olamaz da.’
‘Belli olmaz o.’
‘Doğru, belki ben yanılıyorum. Nerelisiniz diye sorsam ?’
Kız Kudret’e anlamlı baktı.
‘Önemli mi nereli olduğum ?’
‘Değil ama gene de öğrenmek isterdim.’
‘Farz edin ki Berlin’liyim.’
‘Bunu farz edemem.’
‘Neden ? Berlin’liler tuvalet temizlemezler mi?’
‘Onu demek istemedim; güzelliğiniz bakımından söyledim bunu.’
‘Anlayamadım.’
‘Yani siz başka yerin insanısınız demek istedim.’
Kız istemeyerek güldü.
‘Garip birisiniz doğrusu. Önce adıma Petra dediniz, şimdi de bana uygun bir yer bulmaya çalışıyorsunuz.’
‘Doğru’ dedi Kudret, ‘Belki saçmalıyorum bazan. Ama Petra adı size öyle yakıştı ki...’
Beriki yanıt vermeden işini sürdürdü. ‘Garip bir adam’ diye tekrarladı kendi kendine, ‘Türk olduğumu anlamış olması gerekiyor. Ama oralı bile değil.’
Bir süre daha silip süpürdükten sonra bezleri, kovaları , süpürgeyi, paspası ve ilaçları toparlayıp dışarı çıkardı. Kutudaki çöpleri mavi torbaya doldurup onu da dışarı aldı. Sonra da beklemekte olan Kudret’e döndü:
‘İşim bitti girebilirsiniz’ dedi.
Kudret girmedi.
‘İzin verin önce size yardım edeyim’ dedi.
Kız temizlik araçlarını toplarken şakacı bir tonla:
‘Benim işime karışmayın siz, girin de çişinizi yapın.’ diye söylendi.
Kudret ise diretti:
‘Şimdi çişim yok nedense; bırakın da size yardımım dokunsun.’
Bunun üzerine kız umursamaz bir tavırla:
‘Bana göre hava hoş’ dedi. ‘O zaman birkaç şeyin ucundan tutun ve benimle gelin.’
Araçları beraberce yüklendiler ve depoya doğru yürümeye koyuldular. Makinelerin arasından geçerken, Kudret bigisayarlı tornaları göstererek:
‘Bu makinelerde kadınlar çalışıyor’dedi.
Kudret’in bu sözleri üzerine kızın kafasından hızlıbir film şeridi geçti, ama belli etmedi bunu.
‘Zor mu makinede çalışmak ?’ diye sordu Kudret’e.
‘Yok canım ne zoru. Kişi olanak bulup makineyle buluştuktan sonra.’
Az daha yürüdüler, ‘şey’ dedi adam, ‘Meslek meslek eğitimi yapmadınız herhalde.’
Kız bu soruyu bekliyormuş gibi başı öne eğik yanıt verdi:
‘İyi bildiniz. Okulu bitiremeyince çıraklık yeri de bulamadım.’ dedi ve kısa süren bir sessizlikten sonra ekledi: ‘Zaten kalıcı değilim burada.’
‘Neden ? Başka iş mi buldunuz?’
‘Öyle bir şey.’
Bu arada depoya vardılar. Eşyaları yerleştirdikten sonra, kız adama teşekkür etti.
Bu karşılaşmaların sürmesi için Kudret gönüllü olarak fazla mesai yapmaya başladı. Akşamları temizlikçi kız işe başlarken o da işini bitirmiş oluyordu. Takımları temizleyip dolabına yerleştiriyor, ardından da kızın işyerine yani tuvalete koşuyordu. Karşılaştıklarında adam onu, ‘Merhaba Petra, kolay gelsin Petra’ gibi sözcüklerle selamlıyor, sonra da yardıma başlıyordu. Tabi kızın işine geliyordu bu. Araçları derleyip toparlamak, ardından da depoye götürmek azımsanmayacak bir yardımdı. Bu arada onların söyleşileri de koyulaşıyordu. Kudret ona bazan aşktan söz ediyordu. Kız, morali düzgün oldu mu, ‘Tabi sevmek sevilmek güzel bir şeydir’ diyordu. Bazan da aşağıya inmiş dudak çizgilerinden mutsuzluğu ayrıt edildiğinde, ‘Boş verin aşkı sevgiyi, bu zamanda her şey para’ diye düşüncesini belirtiyordu. Kudret, kızın bu tür yüzeysel düşüncelere saplanmasını ve iç dünyasının iniş çıkışlar göstermesini yaptığı işe bağlıyordu. Temizlik işiyle uğraşması ona ne el hüneri kazandırıyor, ne de bilgi dağarcığına katkıda bulunuyordu. Üstelik iyi yerlerde çalışan bazı işçilerin alaycı sözlerini dinlemek zorunda kalıyordu. Aradan kısa bir süre geçmesine karşın Kudret onun dış görünüşünde de değişmeler gözlüyordu. İlk günlerdeki kendine güvenir yürüyüşü yerini sinirli ve ivecen bir yürüyüşe burakmıştı. Yüz kızartıcı bir iş yapıyormuş gibi gözlerini sürekli kaçırıyordu. Kudret bir gün bu işin bu kıza göre olmadığını düşünürken, haber üstüne geldi:
‘Evleniyorum’ dedi yüzünün pırıltısıyla. Sanki ilk günlerdeki, güneşin ışıkları gibi oynak ve aydınlık kız geri gelmişti.
‘Varlıklı biriyle evleniyorum.’ diye yineledi. ‘Bu gün son günüm burada. Aslında bugün de gelmeyecektim ama, sizi görmeye bunu söylemeye geldim. ‘
‘Yaaa !...’ dedi kudret karışık bir duyguyla. ‘Adamı sevdiniz mi bari ?’
Bir süre sessizce bakıştılar.
‘Parayı sevgiye yeğ tuttum’ dedi, Kudret’in içine işleyen bir sesle.
‘Anlıyorum’ dedi adam.
O akşam bu konuyu bir daha açmadılar. Tuvaleti beraberce temizlediler, araçları depoya götürdüler, sonra da otomatlara gittiler.
‘İyi haberin şerefine sana bir kahve ısmarlayayayım’ dedi kız ve ekledi:
‘Petra adına da oldukça alışmıştım. Sahi nereden aklınıza geldi böyle bir şey ?’
‘Bilmem gereksinim duydukça yapıyorum bunu. ‘
‘Almanlara olan kızgınlığınızdan mı, yoksa onları sevdiğinizden mi yapıyorsunuz ?’
Kudret’in yüzünde acı bir gülümseme belirdi.
‘Her ikisi de olabilir’ dedi ve ekledi. ‘Ben bu fabrikada iyi bir yere gelinceye dek çok mücadele ettim. Bize hep belli görevler düşünülmüş, bunun dışına çıkamıyoruz, ondandır bu tür saçmalıklara baş vuruşum. Pis işlerde yabancıları göre göre bıktım, onları bir Almanmış gibi düşünmeye çalışarak kendimi avutuyorum.’
Kız başını öne eğdi, diyecek bir şey bulamadı. Belki de bu konuda konuşmaya gerek görmedi. Bir köşeye çekildiler ve başka konularda uzun uzun konuştular. Bu onların son konuşmalarıydı.
Kız gitmek üzere ayağa kalktı. Kudret’in elini sıktı ve ‘Hoşçakal’ dedi. Tam gidecekken, ‘Ha az kaldı unutuyordum, adım Hatice’ diye ekledi.


Hüdai Ülker, Berlin

asd76

samilaltay

Paylaşım için teşekkür ederim.Gerçekten güzel bir çalışma olmuş.Devamını bekliyoruz...

--- OYUN BİTİNCE Acemi Er DE Orgeneral DE AYNI KUTUYA KONUR...
---BİZİ ÇEKEMEYENLER UYDU TAKTIRSIN...