KurŞun Asker

bad-suvar · 03-26-2008, 02:56 PM

KURŞUN ASKER

Bir varmış, bir yokmuş… bir sürü oyuncağı olan bir çocuk varmış. Oyuncaklarını odasında tutar ve gün boyunca onlarla oynayarak çok güzel saatler geçirirmiş. En sevdiği oyunlardan biri, kurşun askerlerin savaşıymış. Askerileri karşı karşıya dizer ve savaştırırmış… bu askerler ona ilk armağan edildiğinde, bir döküm hatası yüzünden, içlerinden birinin bir bacağının olmadığını fark etmiş. Yine de, oyun oynarken, sakat askeri en başarılıları olmaya teşvik etmek için, herkesin önüne, ilk sıraya koyarmış.

Çocuk, geceleri oyuncaklarının canlandığını ve aralarında konuştuklarını bilmezmiş; sık sık da, sık sık da, bütün askerlerini sıraya dizip bırakırken, bacağı olmayanı diğer oyuncaklarının arasında unuturmuş. Böylece, kurşun asker, kendini yine kendisi gibi metalden yapılma, hoş bir balerinle konuşur bulmuş. Aralarında büyük bir yakınlık doğmuş ve yavaş yavaş, neredeyse hiç farkında olmadan, askercik kıza aşık olmuş. Geceler birbiri ardından hızla geçip gidiyormuş ve aşık asker, sevgisini itiraf edecek cesareti bir türlü bulamıyormuş. Çocuk onu savaşması için diğer askerlerin yanına koyduğu zamanlar, kızın onun ne kadar cesur olduğunu görmesini ümit edermiş. Akşamları, balerin ona korkup korkmadığını sorduğunda, gururla “hayır” dermiş.

Ama askerin ısrarlı bakışları ve iç çekişleri sürpriz kutusu içinde kapalı duran küçük şeytanın dikkatinden kaçmamış. Gece yarısı olup da, kutu tıpkı bir büyü yapılmış gibi açılıverdiğinde, parmağıyla zavallı askeri işaret ediyormuş. Derken bir gece, küçük şeytan ağzındaki baklayı çıkarmış: “Hey, sen! Balerine fazla bakma!” Zavallı askercik, şaşkınlıkla kıpkırmızı kesilmiş ama nazik balerin, onu rahatlatmış: “O çirkin, kıskanç şeyi dinleme! Ben seninle sohbet etmeyi çok seviyorum!” Bunları söyledikten sonra, o da kızarmış. İkisi de öyle utangaçmış ki, birbirlerini sevdiklerini söyleyememişler!

Derken bir gün birbirlerinden ayrılmışlar. Çocuk kurşun askeri alıp pencerenin önüne koymuş. “Burada kal ve içeri düşman girmesin diye nöbet tut! Bir bacağın eksik de olsa, gözcülük yapabilirsin!”

Sonra, oyuna başlamak için, diğer askerleri masanın üstüne dizmiş. Mevsim yazmış ve sonraki günlerde de kurşun askeri yerinden oynatan olmamış. Bir öğleden sonra, aniden fırtına patlayıvermiş. Rüzgar yüzünden pencere kanatları kapanıp kurşun askeri boşluğa düşürmüş. Pencere pervazından baş aşağı yere düşerken, tüfeğinin süngüsü toprağa saplanmış. Rüzgar ve yağmur devam ediyormuş. Bu gerçekten korkunç bir fırtınaymış! Bardaktan boşanırcasına yağan yağmur, kısa sürede geniş su birikintileri oluşturmuş ve kanalizasyon çukurları bitip tükenmeyen yağmur sularıyla dolmuş.

Yakındaki bir okulun kapısında, bir grup çocuk dışarı çıkabilmek için sabırsızlıkla yağmurun dinmesini bekliyormuş. Nihayet yağmurun hızı kesilmeye başlamış ve çocuklar evlerine dönmek için koşarak dışarı fırlamışlar. Şamata etmekten geri kalmayan çocuklar, en büyük su birikintilerinden kaçabilmek için hoplayıp zıplıyormuş; içlerinden ikisi, son yağmur damlalarına yakalanmamak için dikkatlice evlerin duvarlarına yakın yürüyorlarmış. Böylece, yağmur yüzünden yumuşayan toprağa saplanmış kurşun askeri görmüşler.

Yalnızca tek bacağı olması ne kötü! Yoksa onu eve götürürdüm demiş biri. Diğeri oyuncağı alıp cebine koymuş: “Yine de alalım, belki işimize yarar!”

Caddenin yukarısından aşağı doğru hızla sular akıyormuş. Nasıl olduysa bu suyun içine düşmüş kağıttan yapılma bir kayık, suyla birlikte yanlarına sürüklenmiş. “Askeri bunun içine koyalım, böylece denizci olur!” demiş onu alan çocuk. Böylece kurşun asker denizci olmuş!

Hızla akan su bir kanalizasyon çukuruna iniyormuş, gemi de oraya sürüklenmiş. Yeraltındaki kanalda su yüksek ve çamurluymuş. Kocaman fareler, sırılsıklam olmuş, neredeyse batacak kayık tek yolcusuyla yanlarından geçerken, dilerini gıcırdatıyormuş.

Ama savaşta onca tehlikeyle karşılaşmış olan askeri korkutmak için bundan daha fazlası gerekiyormuş! Kanalizasyondaki su bir nehre dökülmüş ve o sırada yüksek dalgalar arasında kalan kayık ters yüz olmuş. Asker o anda sonunun yaklaşmakta olduğunu anlamış.

Kayık battıktan sonra, asker suya gömülmüş. Aklından binlerce düşünce geçiyormuş ve içlerinden biri özellikle canını sıkmaktaymış. “Bir daha asla tatlı balerinimi göremeyeceğim!”

Ama kocaman bir ağız onu yutuvermiş ve kurşun askerin kaderi bir kez daha değişmiş. Artık kurşun asker, üniformasının değişik renkleri yüzünden onu fark eden ve ağzının suyu akan kocaman bir balığın karanlık midesindeymiş. Ama balığın bu müthiş ziyafetin tadını çıkartmak için pek fazla zamanı olmamış. Bir balıkçının nehre attığı büyük ağa yakalanıvermiş. Çok geçmeden kendini, diğer talihsiz balıklarla birlikte, pazara götürülen bir sepetin içinde bulmuş.

“İşte, bu tam akşam yemeğine gelecek davetlilere göre!” demiş kadının biri, bir tezgaha yerleştirilmiş koca balığı görünce. Artık balık mutfaktaymış. Aşçı onu temizlemek için içini açmış ve eline gelen kurşun askeri görünce çok şaşırmış.

“Ama bu onun askeri…” diyerek, tek bacağı olmayan askeri bulduğunu söylemek üzere çocuğun yanına koşmuş. “Bu kesinlikle benim!” demiş, kayıp askerini tanıyarak sevinen çocuk. “Kim bilir neler oldu da o balığın karnına girdi! Zavallıcık pencereden düştüğünden beri başından neler geçmiştir!”

Ve askeri şöminenin üzerindeki rafa, bir süre önce kız kardeşinin oraya koyduğu balerinin yanına yerleştirmiş.

Kaderin mucizesi iki aşığı yine bir araya getirmiş. Birbirlerine yakın olduklarına sevinmişler. Gece boyunca aralıksız konuşabilir ve ayrılmalarından sonra olanları birbirlerine anlatabilirlermiş. Ama yeni bir sürprizle karşılaşmışlar. Şiddetli hava akımının havalandırdığı ağır tül havalanıp balerine çarpmış ve onu şöminedeki ateşe düşürmüş. Arkadaşının düştüğünü gören kurşun asker, korkuya kapılmış. Aşağıda, şöminede ateş yandığını biliyormuş. Onu kurtarmak için yapabileceği hiçbir şey yokmuş. Bir kurşun asker için ateş, en büyük düşmanmış. Çünkü ateş metali eritirmiş. Tek bacağı üzerinde sallanarak kendisini ayakta tutan kaideyi kımıldatmaya çalışmış. Bu çabası, o da ateşe düşene dek uzun süre devam etmiş. Böylece, kötü günde de yan yanaymışlar. O kadar yakınmışlar ki, ateşten ısınan metal kaideleri erimeye başlamış.

Birinin kaidesini oluşturan kurşun, diğerininkiyle karışmış ve artık sıvılaşan metal, kalp şeklini almış. Vücutları da neredeyse eriyecekken, şöminenin önünden geçmekte olan çocuk, iki oyuncağını alevler arasında görmüş. Onları ayağıyla ateşten uzaklaştırmış. O günden sonra, asker ve balerin, kader onları birleştirdiği için, daima birbirlerine yakın olmuşlar. Kalp şeklindeki tek bir kaide üstünde.

ceza&ceyo · 03-26-2008, 03:59 PM

paylaşim için teşekkürler

LA edri · 03-29-2008, 08:28 PM

teşekkürler

KurŞun Asker konusuna benzer konular:
Konu	Konuyu Başlatan	Forum	Cevaplar	Son Mesaj
Altan:Bizi kurşun asker mi sanıyor?	halitgfb	WH Haber Bülteni	2	02-18-2008 05:52 PM
Iki Kurşun	HoLyWar	Şiirler	0	12-28-2007 05:11 PM
Kurşun	Kyren	Şiirler	0	12-27-2007 09:31 AM
Sagopa Kajmer - Kürdan Kollar, Pesimist Ep IV - Kurşun Asker	CADAWRA07	Şarkı Sözleri	2	12-05-2006 10:45 AM
Sagopa Kajmer, pesimist e.p 4 [kurşun asker] 2oo6	CADAWRA07	Şarkı Sözleri	0	09-13-2006 08:28 PM

03-26-2008, 02:56 PM
bad-suvar	KurŞun Asker KURŞUN ASKER Bir varmış, bir yokmuş… bir sürü oyuncağı olan bir çocuk varmış. Oyuncaklarını odasında tutar ve gün boyunca onlarla oynayarak çok güzel saatler geçirirmiş. En sevdiği oyunlardan biri, kurşun askerlerin savaşıymış. Askerileri karşı karşıya dizer ve savaştırırmış… bu askerler ona ilk armağan edildiğinde, bir döküm hatası yüzünden, içlerinden birinin bir bacağının olmadığını fark etmiş. Yine de, oyun oynarken, sakat askeri en başarılıları olmaya teşvik etmek için, herkesin önüne, ilk sıraya koyarmış. Çocuk, geceleri oyuncaklarının canlandığını ve aralarında konuştuklarını bilmezmiş; sık sık da, sık sık da, bütün askerlerini sıraya dizip bırakırken, bacağı olmayanı diğer oyuncaklarının arasında unuturmuş. Böylece, kurşun asker, kendini yine kendisi gibi metalden yapılma, hoş bir balerinle konuşur bulmuş. Aralarında büyük bir yakınlık doğmuş ve yavaş yavaş, neredeyse hiç farkında olmadan, askercik kıza aşık olmuş. Geceler birbiri ardından hızla geçip gidiyormuş ve aşık asker, sevgisini itiraf edecek cesareti bir türlü bulamıyormuş. Çocuk onu savaşması için diğer askerlerin yanına koyduğu zamanlar, kızın onun ne kadar cesur olduğunu görmesini ümit edermiş. Akşamları, balerin ona korkup korkmadığını sorduğunda, gururla “hayır” dermiş. Ama askerin ısrarlı bakışları ve iç çekişleri sürpriz kutusu içinde kapalı duran küçük şeytanın dikkatinden kaçmamış. Gece yarısı olup da, kutu tıpkı bir büyü yapılmış gibi açılıverdiğinde, parmağıyla zavallı askeri işaret ediyormuş. Derken bir gece, küçük şeytan ağzındaki baklayı çıkarmış: “Hey, sen! Balerine fazla bakma!” Zavallı askercik, şaşkınlıkla kıpkırmızı kesilmiş ama nazik balerin, onu rahatlatmış: “O çirkin, kıskanç şeyi dinleme! Ben seninle sohbet etmeyi çok seviyorum!” Bunları söyledikten sonra, o da kızarmış. İkisi de öyle utangaçmış ki, birbirlerini sevdiklerini söyleyememişler! Derken bir gün birbirlerinden ayrılmışlar. Çocuk kurşun askeri alıp pencerenin önüne koymuş. “Burada kal ve içeri düşman girmesin diye nöbet tut! Bir bacağın eksik de olsa, gözcülük yapabilirsin!” Sonra, oyuna başlamak için, diğer askerleri masanın üstüne dizmiş. Mevsim yazmış ve sonraki günlerde de kurşun askeri yerinden oynatan olmamış. Bir öğleden sonra, aniden fırtına patlayıvermiş. Rüzgar yüzünden pencere kanatları kapanıp kurşun askeri boşluğa düşürmüş. Pencere pervazından baş aşağı yere düşerken, tüfeğinin süngüsü toprağa saplanmış. Rüzgar ve yağmur devam ediyormuş. Bu gerçekten korkunç bir fırtınaymış! Bardaktan boşanırcasına yağan yağmur, kısa sürede geniş su birikintileri oluşturmuş ve kanalizasyon çukurları bitip tükenmeyen yağmur sularıyla dolmuş. Yakındaki bir okulun kapısında, bir grup çocuk dışarı çıkabilmek için sabırsızlıkla yağmurun dinmesini bekliyormuş. Nihayet yağmurun hızı kesilmeye başlamış ve çocuklar evlerine dönmek için koşarak dışarı fırlamışlar. Şamata etmekten geri kalmayan çocuklar, en büyük su birikintilerinden kaçabilmek için hoplayıp zıplıyormuş; içlerinden ikisi, son yağmur damlalarına yakalanmamak için dikkatlice evlerin duvarlarına yakın yürüyorlarmış. Böylece, yağmur yüzünden yumuşayan toprağa saplanmış kurşun askeri görmüşler. Yalnızca tek bacağı olması ne kötü! Yoksa onu eve götürürdüm demiş biri. Diğeri oyuncağı alıp cebine koymuş: “Yine de alalım, belki işimize yarar!” Caddenin yukarısından aşağı doğru hızla sular akıyormuş. Nasıl olduysa bu suyun içine düşmüş kağıttan yapılma bir kayık, suyla birlikte yanlarına sürüklenmiş. “Askeri bunun içine koyalım, böylece denizci olur!” demiş onu alan çocuk. Böylece kurşun asker denizci olmuş! Hızla akan su bir kanalizasyon çukuruna iniyormuş, gemi de oraya sürüklenmiş. Yeraltındaki kanalda su yüksek ve çamurluymuş. Kocaman fareler, sırılsıklam olmuş, neredeyse batacak kayık tek yolcusuyla yanlarından geçerken, dilerini gıcırdatıyormuş. Ama savaşta onca tehlikeyle karşılaşmış olan askeri korkutmak için bundan daha fazlası gerekiyormuş! Kanalizasyondaki su bir nehre dökülmüş ve o sırada yüksek dalgalar arasında kalan kayık ters yüz olmuş. Asker o anda sonunun yaklaşmakta olduğunu anlamış. Kayık battıktan sonra, asker suya gömülmüş. Aklından binlerce düşünce geçiyormuş ve içlerinden biri özellikle canını sıkmaktaymış. “Bir daha asla tatlı balerinimi göremeyeceğim!” Ama kocaman bir ağız onu yutuvermiş ve kurşun askerin kaderi bir kez daha değişmiş. Artık kurşun asker, üniformasının değişik renkleri yüzünden onu fark eden ve ağzının suyu akan kocaman bir balığın karanlık midesindeymiş. Ama balığın bu müthiş ziyafetin tadını çıkartmak için pek fazla zamanı olmamış. Bir balıkçının nehre attığı büyük ağa yakalanıvermiş. Çok geçmeden kendini, diğer talihsiz balıklarla birlikte, pazara götürülen bir sepetin içinde bulmuş. “İşte, bu tam akşam yemeğine gelecek davetlilere göre!” demiş kadının biri, bir tezgaha yerleştirilmiş koca balığı görünce. Artık balık mutfaktaymış. Aşçı onu temizlemek için içini açmış ve eline gelen kurşun askeri görünce çok şaşırmış. “Ama bu onun askeri…” diyerek, tek bacağı olmayan askeri bulduğunu söylemek üzere çocuğun yanına koşmuş. “Bu kesinlikle benim!” demiş, kayıp askerini tanıyarak sevinen çocuk. “Kim bilir neler oldu da o balığın karnına girdi! Zavallıcık pencereden düştüğünden beri başından neler geçmiştir!” Ve askeri şöminenin üzerindeki rafa, bir süre önce kız kardeşinin oraya koyduğu balerinin yanına yerleştirmiş. Kaderin mucizesi iki aşığı yine bir araya getirmiş. Birbirlerine yakın olduklarına sevinmişler. Gece boyunca aralıksız konuşabilir ve ayrılmalarından sonra olanları birbirlerine anlatabilirlermiş. Ama yeni bir sürprizle karşılaşmışlar. Şiddetli hava akımının havalandırdığı ağır tül havalanıp balerine çarpmış ve onu şöminedeki ateşe düşürmüş. Arkadaşının düştüğünü gören kurşun asker, korkuya kapılmış. Aşağıda, şöminede ateş yandığını biliyormuş. Onu kurtarmak için yapabileceği hiçbir şey yokmuş. Bir kurşun asker için ateş, en büyük düşmanmış. Çünkü ateş metali eritirmiş. Tek bacağı üzerinde sallanarak kendisini ayakta tutan kaideyi kımıldatmaya çalışmış. Bu çabası, o da ateşe düşene dek uzun süre devam etmiş. Böylece, kötü günde de yan yanaymışlar. O kadar yakınmışlar ki, ateşten ısınan metal kaideleri erimeye başlamış. Birinin kaidesini oluşturan kurşun, diğerininkiyle karışmış ve artık sıvılaşan metal, kalp şeklini almış. Vücutları da neredeyse eriyecekken, şöminenin önünden geçmekte olan çocuk, iki oyuncağını alevler arasında görmüş. Onları ayağıyla ateşten uzaklaştırmış. O günden sonra, asker ve balerin, kader onları birleştirdiği için, daima birbirlerine yakın olmuşlar. Kalp şeklindeki tek bir kaide üstünde.

03-26-2008, 03:59 PM
ceza&ceyo	Cevap: KurŞun Asker paylaşim için teşekkürler

03-29-2008, 08:28 PM
LA edri	Cevap: KurŞun Asker teşekkürler

Seçenekler
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder

KurŞun Asker

KurŞun Asker

KurŞun Asker

KurŞun Asker

KurŞun Asker konusuna benzer konular: