Adı Sevdaymıydı Ne ?

»Numßoy« · 03-14-2008, 01:29 PM

Adı Sevdamıydı ne, bende ona sürgündeyken rastladım. Hem de umutsuzluğun yüreğimi körüklediği karamsarlığın hayata bakış felsefem olduğu bi anda. Rüzgâra kapılmış sürükleniyorum havada uçan boş ve yırtık bir kâğıt parçası misali. Yaşamın en zor darbelerini yemiş, acı hamuru içinde yoğrulmuş, yoksulluk alınlarına vurulan bir damga haline dönüşmüş köşe mahallelerin birinde...

Hani derler ya umut fakirin ekmek parası. İşte bu yolda, her şeye rağmen ümidini yitirmeyen insanların yaydığı ışığın limanında... Unutulmaya yüz tutmuş ama teknolojiye inat ayakta durmaya çalışan lakin yılların eskittiği ve sızlattığı yıkık dökük harap virane bir evde. Merdivenlerde ilerlediğimde bile asırlardan beri çektiği yükün altında ezilmiş ve ihtiyarlığı kabullenmiş bir ah dercesine cızırdayan basamakların sesi kulağımda yankılanıyordu. Kim bilir bu basamaklardan kimler geldi geçti. Hangi duygular sevda ırmağına döküldü. Ne hüzünler, paha biçilmez servetlere değişilmeyecek ne mutluluklar. Ve şimdi neredeler, hayatın hangi kıyısına saplandı kaldılar. Her yerinde ayrı bir tarih ayrı bir sır gizlenmiş odalarda dolaşırken sonunda karşıma doğan güneş misali kuytu bi köşede rafa atılmış İNSANLARA KÜSMÜŞ, DERBEDER BİR HALDEKİ SEVDAYLA KARŞILAŞTIM.

Sordum derdi ne acep???

Derin bir nefes aldıktan sonra yutkunarak anlatmaya başladı. Artık zaman mı değişmiş, bizim gibi duyguları en saf hislerle besleyen insanoğlu mu anlayamıyorum. Sevgi iki dudak arasında başlayıp bir anlık zevkle nihayet buluyor. Ağızdan o kadar rahat çıkıyor ki seni seviyorum demek, hâlbuki bu kadar basit olmamalı olamaz. İnsanlar bunu söylediği zaman kalbinin duracağı korkusunu damarlarında hissetmeli, ters bir yanıt alıp karşılıksız sevdaya tutulmanın sıkıntısıyla titremeli, elleri buz kesmeli, giyeceği ateşten gömleğin sıcaklığı kavurmalı ruhunu...

Duygular zevkten ve sefadan uzak, sevginin hazını almak için yaşanmalı. Bir rüya gibi sevincin doruğuna ulaştığın anda uyandırılacaksın. Bi milim ötede uzansan dokunacaksın ama sabun gibi elinden kayacağını hissedersin. Karanlıkta cemaline vuran yıldız bir anda kalbini aydınlatırken ansızın bulutların arasında yok olmaya mahkûm gibi. Bilirsin onu çok seversin ama yanına gidip tek kelime etmekten korkarsın, sanki rüyadan uyanacak ve ruhuma ilaç olan bu mutluluk büyüsü bitecek dersin. Oysaki kendi canından can alıp ona vermeye bile razısındır ama o bundan bihaberdar…

Velhasıl artık ben bu yükü kaldıramıyorum, size üç harfli “s” ile başlayan gitgide içimizdeki hayvanı meydana çıkaran bi şey hâkim oldu nedir onu da bilemiyorum. Belki de ben yaşlandım bunu da sevdanın sebep olduğu bir doğal mutluluk olarak algılayamıyorum...

Kısacası ben Sevda olarak yanağımda süzülen gözyaşlarını silmekle yetinsem bana kâfi. Mutluluk aranızda dolaşıyor. Yeter ki insanlar karşılaştıkları olaylara olumlu bakabilse.. Çoğu insanda duydum ki sevgi karın doyurmuyor demek ki hayat ağır ve sancılı ben yerimi beğendim. Hayatla mücadele edemiyorum, kaybettim...

Herkes rabbimin reva gördüğü yaşama mahkum olurmuş...

ceza&ceyo · 03-20-2008, 11:49 AM

paylaşim için teşekkürler...

03-14-2008, 01:29 PM
»Numßoy«	Adı Sevdaymıydı Ne ? Adı Sevdamıydı ne, bende ona sürgündeyken rastladım. Hem de umutsuzluğun yüreğimi körüklediği karamsarlığın hayata bakış felsefem olduğu bi anda. Rüzgâra kapılmış sürükleniyorum havada uçan boş ve yırtık bir kâğıt parçası misali. Yaşamın en zor darbelerini yemiş, acı hamuru içinde yoğrulmuş, yoksulluk alınlarına vurulan bir damga haline dönüşmüş köşe mahallelerin birinde... Hani derler ya umut fakirin ekmek parası. İşte bu yolda, her şeye rağmen ümidini yitirmeyen insanların yaydığı ışığın limanında... Unutulmaya yüz tutmuş ama teknolojiye inat ayakta durmaya çalışan lakin yılların eskittiği ve sızlattığı yıkık dökük harap virane bir evde. Merdivenlerde ilerlediğimde bile asırlardan beri çektiği yükün altında ezilmiş ve ihtiyarlığı kabullenmiş bir ah dercesine cızırdayan basamakların sesi kulağımda yankılanıyordu. Kim bilir bu basamaklardan kimler geldi geçti. Hangi duygular sevda ırmağına döküldü. Ne hüzünler, paha biçilmez servetlere değişilmeyecek ne mutluluklar. Ve şimdi neredeler, hayatın hangi kıyısına saplandı kaldılar. Her yerinde ayrı bir tarih ayrı bir sır gizlenmiş odalarda dolaşırken sonunda karşıma doğan güneş misali kuytu bi köşede rafa atılmış İNSANLARA KÜSMÜŞ, DERBEDER BİR HALDEKİ SEVDAYLA KARŞILAŞTIM. Sordum derdi ne acep??? Derin bir nefes aldıktan sonra yutkunarak anlatmaya başladı. Artık zaman mı değişmiş, bizim gibi duyguları en saf hislerle besleyen insanoğlu mu anlayamıyorum. Sevgi iki dudak arasında başlayıp bir anlık zevkle nihayet buluyor. Ağızdan o kadar rahat çıkıyor ki seni seviyorum demek, hâlbuki bu kadar basit olmamalı olamaz. İnsanlar bunu söylediği zaman kalbinin duracağı korkusunu damarlarında hissetmeli, ters bir yanıt alıp karşılıksız sevdaya tutulmanın sıkıntısıyla titremeli, elleri buz kesmeli, giyeceği ateşten gömleğin sıcaklığı kavurmalı ruhunu... Duygular zevkten ve sefadan uzak, sevginin hazını almak için yaşanmalı. Bir rüya gibi sevincin doruğuna ulaştığın anda uyandırılacaksın. Bi milim ötede uzansan dokunacaksın ama sabun gibi elinden kayacağını hissedersin. Karanlıkta cemaline vuran yıldız bir anda kalbini aydınlatırken ansızın bulutların arasında yok olmaya mahkûm gibi. Bilirsin onu çok seversin ama yanına gidip tek kelime etmekten korkarsın, sanki rüyadan uyanacak ve ruhuma ilaç olan bu mutluluk büyüsü bitecek dersin. Oysaki kendi canından can alıp ona vermeye bile razısındır ama o bundan bihaberdar… Velhasıl artık ben bu yükü kaldıramıyorum, size üç harfli “s” ile başlayan gitgide içimizdeki hayvanı meydana çıkaran bi şey hâkim oldu nedir onu da bilemiyorum. Belki de ben yaşlandım bunu da sevdanın sebep olduğu bir doğal mutluluk olarak algılayamıyorum... Kısacası ben Sevda olarak yanağımda süzülen gözyaşlarını silmekle yetinsem bana kâfi. Mutluluk aranızda dolaşıyor. Yeter ki insanlar karşılaştıkları olaylara olumlu bakabilse.. Çoğu insanda duydum ki sevgi karın doyurmuyor demek ki hayat ağır ve sancılı ben yerimi beğendim. Hayatla mücadele edemiyorum, kaybettim... Herkes rabbimin reva gördüğü yaşama mahkum olurmuş...

03-20-2008, 11:49 AM
ceza&ceyo	Cevap: Adı Sevdaymıydı Ne ? paylaşim için teşekkürler...

Seçenekler
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder