Karanlik Salondan IŞiklar

djyrn · 02-29-2008, 09:21 AM

Karanlık Salondan İşıklar

Karanlık sinema salonunda, beyaz sinema perdesi kaldırılmış, ortaya çıkan sahnede tiyatro oyunu hazırlıkları yapılıyordu�
Karanlık eğimli salonda aşağı doğru yürürken, elimi kenardaki tahta, uzun paralel çizgili çıkıntılı duvara dokundurarak sahneye doğru yol alıyordum�
Daha hazırlıklara dakikalar vardı, en ön koltukta 3-5 kişi oturuyor kendi aralarında geniş boşlukta mırıltılar halinde konuşuyorlardı.
Onlara selam verip kendi düşüncelerimle salonda gezinmeye başladım. Işıklı sahnede dekorlar rasgele yerleştirilmişti. Yeni bir oyun için prova yapılacaktı.
Salonun sahnesinde iki yana, kenara açılmış, aşağı salınmış kalın kumaşa dokundum; oyunlardan sinmiş tiyatronun gizemini hissettim. Bir oyunu sadece koltuktan seyretmek değil, tiyatronun ruhunu yakalamak isteyen biriydim..
Sahnenin sol kenarında altta gizli bir tahta giriş kapısı bulunuyor. Oyuncular buradan içeri giriyor, hemen iç kısımda kostüm ve makyaj olaylarını halledip, sahne arkasında yerlerini almak için çabalıyorlardı� Bu kulis eskiden böyle, anlattığım gibiydi. Günümüzde ise modern bir hale getirildi: Oyuncuların kıyafet değiştirmeleri ve sırasını beklemeleri için alt alta inen üç oda hizmet veriyor.
O eski günlerde dar kulisin kireç badana duvarında, ilçeye büyük şehirlerden gelen tiyatro grupların oyuncularının isimleri, kendi el yazılarıyla, oyunun ismi ve tarihi, oyuncuların birbirine yazdığı diyaloglar bulunuyordu.
Bu akşam saati, sadece sanatı hissetmek için buradaydım. Oyun bitiminde koltuklardan öteye, sahnedeki oyunculara, sadece çiçek uzatan biri olmak yetmiyordu bana. Sahnede oyuncu olarak bulunarak kendimi ışıltılar arasında hissetmek istiyordum. Karanlık salonda geçen o uzun saatlerde, sanatı yaşayan oyuncuların bedenleri ışıldamaya başlıyordu gözümün önünde. Işık tüm salon boyunca çoğalıyor, en sonunda oyuncular ve seyirci ışık yumağına dönüşüyordu.
Karanlığı mı seviyordum, içinde yakalayacağım ışığı mı?
Bebekken, emeklerken, karanlık masaların altına saklanırmışım. Bu saklanma oyunu çocukken yaramazlıktan mıydı yoksa çok kardeş kargaşasında kuytularda yalnız kalıp rahatlama psikolojisi miydi bende?
Salonda her zaman fark ettim, karanlık koltuklardaki yolculuk yaşamdaki problemleri törpülüyor ve düzenliyor gibiydi.
Yıllardır serin karanlık tiyatro salonlarında bulunmak beni mutlu ediyordu.
Işıklı sahnedeki sanatsal büyü, kendi kabuğumuza çekilmenin ötesinde daha güzel bir şeydi.
Sanat mutlu bir ülkede uçmak için farklı bir alan yaratıyordu insanlar için. Tiyatro sahnesi duygularımızı ve ruhumuzu dengeliyor, güçlendiriyordu. Bize bu kadar faydası olan, ruhumuzu yükselten, sanatın büyüsüyle niye buluşmayalım ki?..
Azman bir kedi gibi bekliyor hayat kuş benzeri ömrümüzü.
Neden coşmasın ruhumuz sanatla ve güzel duyguyla?
Neden kalıcı olmasın insan sanatla gelecek kuşaklara?
Birbirimizle buluşmamızda sanat yardımcı olacak; tiyatro bildik bir adresimiz olacak yakın gelecekte.
Açılsın perdeler.
Sahneden renkli kağıt uçaklar olup uçsun başımızın üzerinde replikler.
Çok sıkıldığımızda hayatın içinde, perdeler indirsek dört bir tarafımızdan; sonra kapı gibi, her açılan perdede başka güzel bir hayata geçiş yapsak..
Sahnede dolaştım bu düşüncelerle. Geçmiş yıllardaki oyunları ve oyuncu arkadaşlarımı hatırladım.
Bu sahneden, oyunculuğu amatörlükten profesyonelliğe uzanmış arkadaşlarımız vardı. Bunların içinden güler yüzlü insan, Olgun Şimşek arkadaşımız�
Kendisi, ilçeye geldiği bir gün, bu sahnede, oynadığı sinema filmi öncesi, esprili konuşmalar yaptı. Amatör yıllarından, bu şehirdeki ilk gençlik anılarından bahsetti. ilk heyecanlarını yaşadığı şehrini, arada kendi gibi tiyatro ve sinema oyuncusu arkadaşlarıyla ziyaret ediyor. Tiyatroyu ve hayatı eşdeğer kavrayışıyla olgun bir insan�
Onunla kısa bir zaman diliminde yollarımız çok az da olsa kesişmişti�
Bir oyunun ortaya konulması başındaki tiyatro eğitimi sırasında, aynı masada birkaç hafta yan yana oturmuştuk. Komedi bir oyundu, oyuncu sayısı fazlaydı. Daha yeni liseyi bitirmişti. Lise yıllarında oynadığı oyunlarla dikkat çekmişti. Oyun için geldiğinde, ikimizde oyun ekibine yabancıydık. Amatör bir gurup içindeydik o an. Oyunun başında tiyatro dünyasında başarılı işler yapmış değerli bir ağabeyimiz bize oyunculuk dersleri veriyordu.
Kış mevsimiydi. Gruptaki diğer gençler kahvehane köşelerine takılmamak için arkadaşlarıyla katılmışlardı tiyatro topluluğuna. Biz onunla kalabalığın içinde, sanatın anlamını yakalama çabalarıyla, ortamın samimiyetinin dışında kalmıştık. Bir süre sonra Olgun da kayboldu ortadan, ben de..
Olgun geleceğini çizmek için yola çıkmıştı belki, İstanbul�a kadar uzanacak olan geleceğine� Konservatuarı kazanarak, tiyatro hayatına, oradan TV, sinema dünyasına uzanan, güze,l başarılı bir yolculuğa�
Oyunlar kursak yaşamımıza
Hayatı anlama çabalarıyla
Sanatın büyülü yolculuğunda
Perdeleri açıyor, perdeleri kapıyordum o akşam karanlık salonda�

dodododo · 03-09-2008, 04:07 PM

emeğine sağlık

ceza&ceyo · 03-10-2008, 11:35 AM

paylaşim için teşekkürler....

CaRoKıZı · 03-10-2008, 05:06 PM

bi tanem palaşımın için sağol hepsini okuyamadım

djyrn · 03-10-2008, 07:07 PM

Alıntı:

CaRoLiNa´isimli üyeden Alıntı

bi tanem palaşımın için sağol hepsini okuyamadım

çok dürüstsün canım saoll hep böle oll

LA edri · 03-29-2008, 08:42 PM

teşekkürler

Karanlik Salondan IŞiklar konusuna benzer konular:
Konu	Konuyu Başlatan	Forum	Cevaplar	Son Mesaj
NİÇİn GÖzÜmÜzden Darbe AldiĞimizda "iŞiklar ÇakiyormuŞ" Gİbİ Hİssedİyoruz?	ziyaaktas	Kültür	2	02-29-2008 05:16 PM
Ay Karanlik	HoLyWar	Şiirler	0	12-30-2007 02:26 AM
Ay Karanlik	Kyren	Şiirler	0	12-08-2007 07:36 AM
Ay Karanlik	Kyren	Şiirler	0	12-06-2007 03:28 PM
Salondan Tıkırtı Geliyor Bey Muhabbetleri...:))))	Srcn	Komik Şeyler	1	09-15-2007 10:32 AM

02-29-2008, 09:21 AM
djyrn	Karanlik Salondan IŞiklar Karanlık Salondan İşıklar Karanlık sinema salonunda, beyaz sinema perdesi kaldırılmış, ortaya çıkan sahnede tiyatro oyunu hazırlıkları yapılıyordu� Karanlık eğimli salonda aşağı doğru yürürken, elimi kenardaki tahta, uzun paralel çizgili çıkıntılı duvara dokundurarak sahneye doğru yol alıyordum� Daha hazırlıklara dakikalar vardı, en ön koltukta 3-5 kişi oturuyor kendi aralarında geniş boşlukta mırıltılar halinde konuşuyorlardı. Onlara selam verip kendi düşüncelerimle salonda gezinmeye başladım. Işıklı sahnede dekorlar rasgele yerleştirilmişti. Yeni bir oyun için prova yapılacaktı. Salonun sahnesinde iki yana, kenara açılmış, aşağı salınmış kalın kumaşa dokundum; oyunlardan sinmiş tiyatronun gizemini hissettim. Bir oyunu sadece koltuktan seyretmek değil, tiyatronun ruhunu yakalamak isteyen biriydim.. Sahnenin sol kenarında altta gizli bir tahta giriş kapısı bulunuyor. Oyuncular buradan içeri giriyor, hemen iç kısımda kostüm ve makyaj olaylarını halledip, sahne arkasında yerlerini almak için çabalıyorlardı� Bu kulis eskiden böyle, anlattığım gibiydi. Günümüzde ise modern bir hale getirildi: Oyuncuların kıyafet değiştirmeleri ve sırasını beklemeleri için alt alta inen üç oda hizmet veriyor. O eski günlerde dar kulisin kireç badana duvarında, ilçeye büyük şehirlerden gelen tiyatro grupların oyuncularının isimleri, kendi el yazılarıyla, oyunun ismi ve tarihi, oyuncuların birbirine yazdığı diyaloglar bulunuyordu. Bu akşam saati, sadece sanatı hissetmek için buradaydım. Oyun bitiminde koltuklardan öteye, sahnedeki oyunculara, sadece çiçek uzatan biri olmak yetmiyordu bana. Sahnede oyuncu olarak bulunarak kendimi ışıltılar arasında hissetmek istiyordum. Karanlık salonda geçen o uzun saatlerde, sanatı yaşayan oyuncuların bedenleri ışıldamaya başlıyordu gözümün önünde. Işık tüm salon boyunca çoğalıyor, en sonunda oyuncular ve seyirci ışık yumağına dönüşüyordu. Karanlığı mı seviyordum, içinde yakalayacağım ışığı mı? Bebekken, emeklerken, karanlık masaların altına saklanırmışım. Bu saklanma oyunu çocukken yaramazlıktan mıydı yoksa çok kardeş kargaşasında kuytularda yalnız kalıp rahatlama psikolojisi miydi bende? Salonda her zaman fark ettim, karanlık koltuklardaki yolculuk yaşamdaki problemleri törpülüyor ve düzenliyor gibiydi. Yıllardır serin karanlık tiyatro salonlarında bulunmak beni mutlu ediyordu. Işıklı sahnedeki sanatsal büyü, kendi kabuğumuza çekilmenin ötesinde daha güzel bir şeydi. Sanat mutlu bir ülkede uçmak için farklı bir alan yaratıyordu insanlar için. Tiyatro sahnesi duygularımızı ve ruhumuzu dengeliyor, güçlendiriyordu. Bize bu kadar faydası olan, ruhumuzu yükselten, sanatın büyüsüyle niye buluşmayalım ki?.. Azman bir kedi gibi bekliyor hayat kuş benzeri ömrümüzü. Neden coşmasın ruhumuz sanatla ve güzel duyguyla? Neden kalıcı olmasın insan sanatla gelecek kuşaklara? Birbirimizle buluşmamızda sanat yardımcı olacak; tiyatro bildik bir adresimiz olacak yakın gelecekte. Açılsın perdeler. Sahneden renkli kağıt uçaklar olup uçsun başımızın üzerinde replikler. Çok sıkıldığımızda hayatın içinde, perdeler indirsek dört bir tarafımızdan; sonra kapı gibi, her açılan perdede başka güzel bir hayata geçiş yapsak.. Sahnede dolaştım bu düşüncelerle. Geçmiş yıllardaki oyunları ve oyuncu arkadaşlarımı hatırladım. Bu sahneden, oyunculuğu amatörlükten profesyonelliğe uzanmış arkadaşlarımız vardı. Bunların içinden güler yüzlü insan, Olgun Şimşek arkadaşımız� Kendisi, ilçeye geldiği bir gün, bu sahnede, oynadığı sinema filmi öncesi, esprili konuşmalar yaptı. Amatör yıllarından, bu şehirdeki ilk gençlik anılarından bahsetti. ilk heyecanlarını yaşadığı şehrini, arada kendi gibi tiyatro ve sinema oyuncusu arkadaşlarıyla ziyaret ediyor. Tiyatroyu ve hayatı eşdeğer kavrayışıyla olgun bir insan� Onunla kısa bir zaman diliminde yollarımız çok az da olsa kesişmişti� Bir oyunun ortaya konulması başındaki tiyatro eğitimi sırasında, aynı masada birkaç hafta yan yana oturmuştuk. Komedi bir oyundu, oyuncu sayısı fazlaydı. Daha yeni liseyi bitirmişti. Lise yıllarında oynadığı oyunlarla dikkat çekmişti. Oyun için geldiğinde, ikimizde oyun ekibine yabancıydık. Amatör bir gurup içindeydik o an. Oyunun başında tiyatro dünyasında başarılı işler yapmış değerli bir ağabeyimiz bize oyunculuk dersleri veriyordu. Kış mevsimiydi. Gruptaki diğer gençler kahvehane köşelerine takılmamak için arkadaşlarıyla katılmışlardı tiyatro topluluğuna. Biz onunla kalabalığın içinde, sanatın anlamını yakalama çabalarıyla, ortamın samimiyetinin dışında kalmıştık. Bir süre sonra Olgun da kayboldu ortadan, ben de.. Olgun geleceğini çizmek için yola çıkmıştı belki, İstanbul�a kadar uzanacak olan geleceğine� Konservatuarı kazanarak, tiyatro hayatına, oradan TV, sinema dünyasına uzanan, güze,l başarılı bir yolculuğa� Oyunlar kursak yaşamımıza Hayatı anlama çabalarıyla Sanatın büyülü yolculuğunda Perdeleri açıyor, perdeleri kapıyordum o akşam karanlık salonda�

03-09-2008, 04:07 PM
dodododo	Cevap: Karanlik Salondan IŞiklar emeğine sağlık

03-10-2008, 11:35 AM
ceza&ceyo	Cevap: Karanlik Salondan IŞiklar paylaşim için teşekkürler....

03-10-2008, 05:06 PM
CaRoKıZı	Cevap: Karanlik Salondan IŞiklar bi tanem palaşımın için sağol hepsini okuyamadım

03-29-2008, 08:42 PM
LA edri	Cevap: Karanlik Salondan IŞiklar teşekkürler

Seçenekler
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder