Bir şans ver ey yaşam

bad-suvar · 02-14-2008, 08:11 PM

Bir şans ver ey yaşam </B>
Türkiye ne çok şeyini arar oldu. Türkiye yıldızını arıyor, Türkiye popstarını arıyor, Türkiye damadını arıyor, gelinini arıyor ve biz de gözetliyoruz. Az önce izledim, bir kanalın bir sürü insan manzarası içinde yıldızını arayışını... Kırık insan manzaraları kırık öyküler, umutlar, yıkılışlar, başarısızlıklara geri dönüşler, başarma düşleriyle yola devam edişler...

Ne çok şeyi aradığımızı düşünürken ve sıra sıra geçerken yarışmacılar, kaybedilenlerin, arasında ne çok sıkışıp kalmış kırık dökük yaşam olduğunu görüyor insan.

Jürinin gözleri öyle sanat aşkına dolmuyor, satır aralarındaki yaşam öyküleri kafalarını öne eğdiren... Sanki bir enkazın arasından sıyrılmış da elinde son kalanı getirmiş jürinin önüne “İşte bakın bende de bu var” diyor. “Para ederse” ve biz de bakıyoruz, eviriyoruz çeviriyoruz para eder mi?.. Bu beyazcamdan bizi eğlendirir mi?

Yıkıntılarımızla yarışma kuyruklarında aradığımız ne çok şeyimizi kaybetmişiz aslında. Gencecik insanların karpuz seçer gibi seçildikleri yetenek pazarlarının kent meydanlarına kurulduğu, ne tuhaf bir dönem geçiriyoruz. Umudun tüm anketlerde sıfır çıktığı ülkelerde insanların kaderi bu sanırım. Öyle birilerini alıp star yapmak, yetiştirmek de değil, reyting yaptıran. O yıkılışlar, o ter döküşler, o yukarıda asılı ciğer, o yıkık dökük insan öyküleri... “Her ülkede var canım” desek de Köln’deki formatın aynısı Konya’da farklı resimler çıkartıyor ortaya. Demircinin yevmiyesiyle aldığı kostümden tutun da, ağlamaya gelenlere dek uzanan bir resim bizimkisi... Gaziantep’te yaşlı teyzemin tiyatro aşkına mıdır seke seke seçilmeye çalışması, yoksa çıkış yolu arayışı mı?.. Eğitimlisinde, eğitimsizinde hepsinde aynı bakış...

Bir şans ver ey yaşam!

O kaybettiğimiz umudu birileri sunuverir gibi olunca elimiz ayağımız dolaşır, yüreğimiz kabarır, gözlerimiz dolar. Bizimkisi sınav kuyruğu, bizimkisi umut dünyası, bizimkisi yarışma değil, bizimkisi yaşama savaşı...

Yarışmalarda alınır ve yarışmalarda satılır olmasın geleceğe dönük umutlarımız. Haydi birlikte geri isteyelim düşlerimizi, düş kurma özgürlüğümüzü... Bir düş kurma yarışması gerekmesin düşlerimiz için. Bu bize unutturulan yeteneği, kaybetmediğimizi gösterelim kendimize ve başkalarına. Kendi olmak istediğimizin düşünü kuralım. Kendi umudumuzun donanımını kendimiz yapılandıralım, ilmek ilmek, yorgun argın, çalışarak ve başkalarının teveccühlerine inat, “Ben bu işi biliyorum” diyerek dimdik duralım ayaklarımızın üzerinde. Ne jürinin ne de bir başkasının on dakikalık “Evet hadi sergile bakalım”ları sınavımız olmasın.

Biz şu dağlarda kar da olduk, bir asi rüzgar da olduk... Biz Kavuklu da olduk Pişekâr da... Biz olduklarımızla yükseldik, öyle yapmak istedikleriyle değil. Biz Şirin’imiz için dağları deldik öyle ödüller hatırına sevdalanan olmadık. Yarıştırmadık ne sevdamızı ne de umutlarımızı. Umutlarımıza emek harcar, sevdalarımızı mahrem tutardık, öyle işporta tezgâhlarına saçmazdık. Toplayın tezgâhınızı ey reyting tacirleri, size satılacak malımız kalmadı artık bu pazarda.

alıntıdır

Bir şans ver ey yaşam konusuna benzer konular:
Konu	Konuyu Başlatan	Forum	Cevaplar	Son Mesaj
> şans	ReAlWaN	Komik Fıkralar	1	04-04-2008 04:46 PM
Bir Şans	Kyren	Şiirler	2	02-14-2008 10:57 PM
Şans’a	Kyren	Şiirler	0	12-03-2007 02:56 PM
Şans	Kyren	Şiirler	0	12-03-2007 02:55 PM
Şans onu buldu !	Shady08	Sağlık - Yaşam	0	01-05-2007 05:16 PM

02-14-2008, 08:11 PM
bad-suvar	Bir şans ver ey yaşam Bir şans ver ey yaşam </B> Türkiye ne çok şeyini arar oldu. Türkiye yıldızını arıyor, Türkiye popstarını arıyor, Türkiye damadını arıyor, gelinini arıyor ve biz de gözetliyoruz. Az önce izledim, bir kanalın bir sürü insan manzarası içinde yıldızını arayışını... Kırık insan manzaraları kırık öyküler, umutlar, yıkılışlar, başarısızlıklara geri dönüşler, başarma düşleriyle yola devam edişler... Ne çok şeyi aradığımızı düşünürken ve sıra sıra geçerken yarışmacılar, kaybedilenlerin, arasında ne çok sıkışıp kalmış kırık dökük yaşam olduğunu görüyor insan. Jürinin gözleri öyle sanat aşkına dolmuyor, satır aralarındaki yaşam öyküleri kafalarını öne eğdiren... Sanki bir enkazın arasından sıyrılmış da elinde son kalanı getirmiş jürinin önüne “İşte bakın bende de bu var” diyor. “Para ederse” ve biz de bakıyoruz, eviriyoruz çeviriyoruz para eder mi?.. Bu beyazcamdan bizi eğlendirir mi? Yıkıntılarımızla yarışma kuyruklarında aradığımız ne çok şeyimizi kaybetmişiz aslında. Gencecik insanların karpuz seçer gibi seçildikleri yetenek pazarlarının kent meydanlarına kurulduğu, ne tuhaf bir dönem geçiriyoruz. Umudun tüm anketlerde sıfır çıktığı ülkelerde insanların kaderi bu sanırım. Öyle birilerini alıp star yapmak, yetiştirmek de değil, reyting yaptıran. O yıkılışlar, o ter döküşler, o yukarıda asılı ciğer, o yıkık dökük insan öyküleri... “Her ülkede var canım” desek de Köln’deki formatın aynısı Konya’da farklı resimler çıkartıyor ortaya. Demircinin yevmiyesiyle aldığı kostümden tutun da, ağlamaya gelenlere dek uzanan bir resim bizimkisi... Gaziantep’te yaşlı teyzemin tiyatro aşkına mıdır seke seke seçilmeye çalışması, yoksa çıkış yolu arayışı mı?.. Eğitimlisinde, eğitimsizinde hepsinde aynı bakış... Bir şans ver ey yaşam! O kaybettiğimiz umudu birileri sunuverir gibi olunca elimiz ayağımız dolaşır, yüreğimiz kabarır, gözlerimiz dolar. Bizimkisi sınav kuyruğu, bizimkisi umut dünyası, bizimkisi yarışma değil, bizimkisi yaşama savaşı... Yarışmalarda alınır ve yarışmalarda satılır olmasın geleceğe dönük umutlarımız. Haydi birlikte geri isteyelim düşlerimizi, düş kurma özgürlüğümüzü... Bir düş kurma yarışması gerekmesin düşlerimiz için. Bu bize unutturulan yeteneği, kaybetmediğimizi gösterelim kendimize ve başkalarına. Kendi olmak istediğimizin düşünü kuralım. Kendi umudumuzun donanımını kendimiz yapılandıralım, ilmek ilmek, yorgun argın, çalışarak ve başkalarının teveccühlerine inat, “Ben bu işi biliyorum” diyerek dimdik duralım ayaklarımızın üzerinde. Ne jürinin ne de bir başkasının on dakikalık “Evet hadi sergile bakalım”ları sınavımız olmasın. Biz şu dağlarda kar da olduk, bir asi rüzgar da olduk... Biz Kavuklu da olduk Pişekâr da... Biz olduklarımızla yükseldik, öyle yapmak istedikleriyle değil. Biz Şirin’imiz için dağları deldik öyle ödüller hatırına sevdalanan olmadık. Yarıştırmadık ne sevdamızı ne de umutlarımızı. Umutlarımıza emek harcar, sevdalarımızı mahrem tutardık, öyle işporta tezgâhlarına saçmazdık. Toplayın tezgâhınızı ey reyting tacirleri, size satılacak malımız kalmadı artık bu pazarda. alıntıdır

Seçenekler
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder