> Uzun soluklu sükutun eşiğinde son kanamalarım...

ReAlWaN · 11-30-2007, 04:38 PM

Yeniden demiştik, ve yine yenilmiştik…
Herşeyin iyi olma ihtimali sevdirmişti bize HİÇBİRŞEYİ… Sıradanlaşan hayatlarda, sıra dışı kelimeler kurarak korumak istedik kimliğimize işlenen kimsesizliği… Farklıydık… Farkımızın farkında olmadan! Herkesin farklı olmak için sıradanlaştığı bir kentte, biz sıradan olduğumuz için farklı kalmıştık… Solumuzda sancıyan acının adıydı sahipsizlik… Mutluluğumuzun yetimliği yara almasın diye sahici kelimelerimizle örttük garipliğimizi ve garipsedik bu yeni hayatı… Birşeyin tek şey olması adına dualar kurarken ellerimiz, dilimizi unutmuştuk isyan’ın gölgesinde…
Gün,”her gün” tadında başlamıştı… Güneş her zamanki gibi umutkar ışığıyla aydınlatmıştı günümüzü… Biz; “belki bugün” diyerek eskittiğimiz günlere bir yenisini daha eklemek için “günaydın” dediğimizde sabaha, her günün sıradanlığında kapımıza dayandı gerçek bir YALAN!
Umudun gözüyle bakılınca, sahte hayatın sahici yüreğiydi o! Nerden bilirdik ki kuzuların sofrasına kurtların, kuzu maskeleriyle oturduğunu? Hayatı maskeli balo olarak görmesinden değil, yüzündeki yüzsüzlüğü örtmekti tüm gayreti… İlk gözyaşından sevdik onu, bir damla gözyaşına döktük tüm acılarımızı… Acı(y)dık… En çokta kendimize acıdık… Çünkü; maskelerinde gözyaşları olduğunu bilemeyecek kadar çocuk, ve eğri yolda düz yürünemeyeceğini fark edemeyecek kadar acemiydik biz… Acemiliğimizi kalbimizin kırıklarıyla tecrübe ederken, kinimizin kimsesizliğine takıldı iki hecelik adın… Ve iki gecelik aşklar uğruna hayatla savaşımızda, müşrik oldun umuda! Güneşin buzulluğunda yazın ayazına düşürdü bizi kalem tutan elin kazipliği… Şimdi; Ebû Cehil’in cehaletinde kalan ruhunu alda git! masumluğumuzu kanatmadan, akrebin koynuna…
Ve biliyorsan söyle! Küçük yüreklerin depreminden hangi yalan, yara almadan çıkar? Ve büyük yalanları hep büyük adamlar mı söyler? Ah’ın enkazı hangi yüreksiz yüreği sağ bıraktıysa, işte ona sesleniyorum:
“Körün aydın olsun, doğarsa güneşin bir daha dünyana! Ve gör ki; ben yokum artık senin bu sahte oyununda!!!”
Şimdi bu küçük kızın gerçek bir yalana ihtiyacı var… Kim söyler? Yalanın bir gerçeği var mı? Şimdi bu küçük kıza biri; “SEYELAJ!” demeli ve “HERŞEY YALAN” olmalı…
Şimdi bu küçük kızı biri gerçekten sevmeli, yada küçük kız bundan sonra; sadece kendini sevmeli…
“Yeniden” dedik ve yine yenildik koca bir yalana…

0quz_7 · 05-14-2008, 02:05 PM

PayLaşım İçin SaoL !!

chatlaqirl · 05-23-2008, 10:17 PM

paylaşım için sagol

> Uzun soluklu sükutun eşiğinde son kanamalarım... konusuna benzer konular:
Konu	Konuyu Başlatan	Forum	Cevaplar	Son Mesaj
Uzun bacaklı kadın daha uzun yaşıyor…	spartakus	Kadın Hastalıkları Ve Sorunları	8	05-31-2008 12:00 AM
BU ADAM DAHA UZUN!!!ve dünyadaki en uzun adam...	akct-ceyo	Genel Sohbet	4	04-06-2008 10:27 AM
Çok uzun bir Hikaye	Kyren	Şarkı Sözleri	5	02-18-2008 08:38 PM
Uzun Yaşam Uzun Eğitimden Geçiyor..	Shady08	Sağlık - Yaşam	2	04-27-2007 02:18 PM

11-30-2007, 04:38 PM
ReAlWaN	> Uzun soluklu sükutun eşiğinde son kanamalarım... Yeniden demiştik, ve yine yenilmiştik… Herşeyin iyi olma ihtimali sevdirmişti bize HİÇBİRŞEYİ… Sıradanlaşan hayatlarda, sıra dışı kelimeler kurarak korumak istedik kimliğimize işlenen kimsesizliği… Farklıydık… Farkımızın farkında olmadan! Herkesin farklı olmak için sıradanlaştığı bir kentte, biz sıradan olduğumuz için farklı kalmıştık… Solumuzda sancıyan acının adıydı sahipsizlik… Mutluluğumuzun yetimliği yara almasın diye sahici kelimelerimizle örttük garipliğimizi ve garipsedik bu yeni hayatı… Birşeyin tek şey olması adına dualar kurarken ellerimiz, dilimizi unutmuştuk isyan’ın gölgesinde… Gün,”her gün” tadında başlamıştı… Güneş her zamanki gibi umutkar ışığıyla aydınlatmıştı günümüzü… Biz; “belki bugün” diyerek eskittiğimiz günlere bir yenisini daha eklemek için “günaydın” dediğimizde sabaha, her günün sıradanlığında kapımıza dayandı gerçek bir YALAN! Umudun gözüyle bakılınca, sahte hayatın sahici yüreğiydi o! Nerden bilirdik ki kuzuların sofrasına kurtların, kuzu maskeleriyle oturduğunu? Hayatı maskeli balo olarak görmesinden değil, yüzündeki yüzsüzlüğü örtmekti tüm gayreti… İlk gözyaşından sevdik onu, bir damla gözyaşına döktük tüm acılarımızı… Acı(y)dık… En çokta kendimize acıdık… Çünkü; maskelerinde gözyaşları olduğunu bilemeyecek kadar çocuk, ve eğri yolda düz yürünemeyeceğini fark edemeyecek kadar acemiydik biz… Acemiliğimizi kalbimizin kırıklarıyla tecrübe ederken, kinimizin kimsesizliğine takıldı iki hecelik adın… Ve iki gecelik aşklar uğruna hayatla savaşımızda, müşrik oldun umuda! Güneşin buzulluğunda yazın ayazına düşürdü bizi kalem tutan elin kazipliği… Şimdi; Ebû Cehil’in cehaletinde kalan ruhunu alda git! masumluğumuzu kanatmadan, akrebin koynuna… Ve biliyorsan söyle! Küçük yüreklerin depreminden hangi yalan, yara almadan çıkar? Ve büyük yalanları hep büyük adamlar mı söyler? Ah’ın enkazı hangi yüreksiz yüreği sağ bıraktıysa, işte ona sesleniyorum: “Körün aydın olsun, doğarsa güneşin bir daha dünyana! Ve gör ki; ben yokum artık senin bu sahte oyununda!!!” Şimdi bu küçük kızın gerçek bir yalana ihtiyacı var… Kim söyler? Yalanın bir gerçeği var mı? Şimdi bu küçük kıza biri; “SEYELAJ!” demeli ve “HERŞEY YALAN” olmalı… Şimdi bu küçük kızı biri gerçekten sevmeli, yada küçük kız bundan sonra; sadece kendini sevmeli… “Yeniden” dedik ve yine yenildik koca bir yalana…

05-14-2008, 02:05 PM
0quz_7	Cevap: > Uzun soluklu sükutun eşiğinde son kanamalarım... PayLaşım İçin SaoL !!

05-23-2008, 10:17 PM
chatlaqirl	Cevap: > Uzun soluklu sükutun eşiğinde son kanamalarım... paylaşım için sagol

Seçenekler
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder