€yLuL

Bir otobüs durağında karşılaşmışlardı ilk kez. Biri tıpta okuyordu öbürü mimarlıkta. O ilk karşılaşmadan sonra bir kere,bir kere bir kere,daha karşılaşabilmek için hep aynı saatte aynı duraktan aynı otobüse bindiler.Gençtiler çok genç…Birbirleriyle konuşacak cesareti bulmaları biraz zaman aldı ama sonunda başardılar.İkisi de her sabah otobüse bindikleri semtte oturmuyorlardı aslında.Delikanlı arkadaşında kaldığı için o duraktan binmişti otobüse ,kız ise ablasında .Sırf birbirlerini görebilmek için her sabah erkenden evlerinden çıkıp şehrin öbür ucundaki o durağa onların durağına geldiklerini, gülerek itiraf ettiler.

Okullarını bitirince hemen evlendiler.Mutluydular,hem de çok mutlu…Bazen işsiz bazen parasız kaldılar ama öylesine sıkı kenetlenmişti ki yürekleri ve elleri hiçbir şeyi umursamadılar.Ayın sonunu zor getirdikleri günlerde de ünlü bir doktor ve mimar olduklarında da hep mutluydular.Zaman aşımına uğrayan,alışkanlıklara yenik düşen banka hesabın da para kalmadığı için yada tam tersine o hesabı daha da kabarık hale getirmek uğruna bitip tükeniveren sevgilerden değildi onların ki ….Günler günleri yıllar yılları kovaladıkça sevgileri de büyüdü, büyüdü.Tek eksikleri çocuklarının olmamasıydı.Zorlu bir tedavi sürecine rağmen çocuk sahibi olamayınca, bütün mutlulukların bizim olmasını beklemek bencillik olur diyerek devam ettiler hayatlarına.Çocuk yerine sevgilerini büyüttüler.Senin için ölürüm derdi kadın,sımsıkı sarılıp adama ve adam "Hayır ben senin için ölürüm" diye cevap verdi hep…Bazen eve geldiğinde aynanın üzerinde bir not görürdü kadın Birtanem, kütüphanenin ikinci rafına bak…Kütüphanenin ikinci rafında başka bir not bulurdu mutfaktaki masanın üzerine bak ve seni çok sevdiğimi sakın unutma Mutfakta ki masadan salondaki dolaba sevgi dolu notları okuya okuya koşturan kadın sonunda kimi zaman bir demet çiçek kimi zaman en sevdiği çikolatalar kimi zamanda pahalı armağanlarla karşılaşırdı.Aldığı hediyenin ne olduğu önemli değildi zaten.

Hayat ne kadar hızlı akarsa aksın işleri ne kadar yoğun olursa olsun hep birbirlerine ayıracak zaman buluyorlardı bulmasına ama kırklı yaşların ortalarına geldiklerinde daha az çalışmaya karar verdiler.

Adam hastaneden ayrıldı ve muayenehanesinde hasta kabul etmeye başladı.Kadında mimarlık bürosunu kapadı ve sadece özel projeler de görev aldı.Artık daha fazla beraber olabiliyorlardı.Bir gün sahilde dolaşırken harap durumda bir ev gördü kadın,üzerinde satılık levhası asılı olan "Ne dersin bu evi alalım mı?" dedi adama.Bu viraneyi yıktırır harika bir ev yaparız.Projeyi kafamda çizdim bile.Kocaman terası olan ,martıları kahvaltıya davet edeceğimiz bir deniz evi yapalım burayı…Sen istersin de ben hiç hayır diyebilir miyim? Diye cevap verdi adam.Amerikadaki tıp kongresinden döner dönmez ararım emlakçıyı..Kaç para olursa olsun burası bizimdir artık….



Sadece bir hafta ayrı kalacaklarını bildikleri halde ayrılmaları zor oldu adam Amerikaya giderken.Her gün her saat konuştular telefonla.Gözyaşları içinde kucaklaştılar havaalanında.Fakat birkaç gün sonra,kocasında bir tuhaflık olduğunu fark etti kadın.Eskisi kadar mutlu görünmüyor konuşmaktan kaçınıyordu.Onu neşelendirmek için sahilde ki evi hatırlattı ve çizdiği projeyi verdi kadın ama hiç beklemediği bir cevap aldı "Canım o ev bizim bütçemizi aşıyor Sen en iyisi o evi unut…"Mutsuzluk,mutluluğun tadına alışmış insanlara daha da acı daha da çekilmez gelir ya ..Kadın hiç sevmedi bu beklenmedik misafiri derdini söylemesi için yalvardı adama "Senin için ölürüm, biliyorsun,ne olur anlat" diye döktü boş yere.Yıllardır sevdiği adam duyarsız ve sevgisiz biriyle yer değiştirmişti sanki Ona ulaşmaya çalıştıkça beton duvarlara çarpıyordu kadın,gençliğinin ve bütün hayatının birlikte geçtiği arkadaşına dert yanarken "Artık dayanamıyorum,sana söylemek zorundayım" diye sözünü kesti arkadaşı.O seni aldatıyor.İş yerimin tam karşısında ki restoranda genç bir kadınla yemek yiyor her öğlen.Sonra sarmaş dolaş biniyorlar arabaya…"Sus sus çabuk,duymak istemiyorum bu yalanları diye bağırdı kadın.Onca yıllık arkadaşını kendisini kıskanmakla suçladı..Ertesi gün öğle vakti o restoranın hemen karşısında bir köşeye sindi sessizce ve peri masallarının sadece masal olduğunu anladı…Kocasının eskiden aynı hastanede çalıştığı genç çocuk doktorunu tanıdı hemen.Bazen evlerinde ağırladıkları kadına nasıl sarıldığını gördü adamın.Akşam kocası eve gelir gelmez bazen bağırıp bazen ağlayarak bazen ona sımsıkı sarılıp bazen de yumruklayarak haykırdı suratına her şeyi.İnkar etmedi adam.Zamanla duyguların değişebildiği insanların orta yaşa geldiklerinde farklılık aradığı gibi bir şeyler geveledi ağzında ve bavulunu alıp gitti evden.Kapıdan çıkarken "Son kez kucaklamak isterim seni" diyecek oldu ama kadın "defol" dedi nefretle…İlk celsede boşandılar .Arkadaşlarının desteğiyle ayakta kalmaya çalıştı kadın.Adamın sevgilisiyle birlikte Amerikaya yerleştiğini öğrendi.Bazen yalnız kaldığında,onu hala sevdiğini hissedince,ağlama nöbetleri geçiriyor,aşkın yerini en az onun kadar yoğun bir duygu olan nefretin alması için dua ediyordu.



Aradan bir yıl geçti…Her şeyin ilacı olduğu söylenen zaman bile kadının derdine çare olamamıştı.Bir sabah ısrarla çalan zilin sesiyle uyandı.Kapıyı açtığında karşısında o kadını gördü."Sen buraya ne yüzle geliyorsun" diye bağırmak istedi ama sesi çıkmadı.Lütfen içeri girmeme izin ver mutlaka konuşmalıyız ve zor duyulan bir sesle konuşmaya başladı.Hiçbir şey göründüğü gibi değil aslında.Çok üzgünüm ama o bir saat önce öldü.Geçen yıl Amerikadaki kongre sırasında öğrendi hastalığını ve yaklaşık bir senelik ömrü kaldığını.Buna dayanamayacağını hep söylediğin gibi onunla birlikte ölmek isteyeceğini biliyordu.Seni kendinden uzaklaştırmak için benden sevgilisi rolünü oynamamı istedi.ailesine de haber vermedi.

Birlikte Amerikaya yerleştiğiz yalanını yaydı. Oysa ilk karşılaştığınız otobüs durağının karşısında bir ev tutmuştu. Tedavi görüyor ve kurtulacağına inanıyordu ama olmadı. Gece fenalaşmış bakıcısı beni aradı son anda yetiştim.Sana bu kutuyu vermemi istedi…"Gözlerinden akan yaşları durdurmayacağını biliyordu kadın.Hemen oracıkta ölmek istiyordu.Eline tutuşturulan kutuyu açmayı neden sonra akıl edebildi.İtinayla katlanmış bir sürü kağıt duruyordu kutuda.İlk kağıtta "bütün notları sırayla oku birtanem" diyordu…Sırayla okudu; "Seni çok sevdim, seni sevmekten asla hiç vazgeçmedim,senin için ölürüm derdin hep,doğru söylediğini bilirdim.Fakat benim için ölmeni istemedim şimdi bana söz vermeni istiyorum benim için yaşayacaksın anlaştık mı?son kağıdı eline alırken, kutuda bir anahtar olduğunu gördü kadın …Ve son kağıtta şunlar yazılıydı:



Sahildeki evimizi senin çizdiğin projeye göre yaptırdım.Kocaman terasta martılarla kahvaltı ederken ben hep seni izliyor olacağım seni çok seviyorum birtanemmm
Not:SEVGİNİZİN ve SEVGİLİNİZİN değerini bilin SEVGİYLE KALIN
€yLüL

jumper

Yaa böyle şeyler adamın içini dağıtıyo öffffffffffffffffffffffff çok içli okuduktan sonra uyudum ama karıma sarılıp.......

€yLuL

çok iyi yapmışsınız hep mutlu olun inşallah sevginize sahip çıkın kolay bulunur bişey değil

ScRaT

OFFF OFFF içim yandı wallaa n ebüyük sevgi keşke bende sevebilsem

€yLuL

Uykucum Sende Seversİn Sevmek İllakİ Bİrİsİnİ Sevmek Demek DeĞİldİr İnsanoĞlu HerŞeyİ Sevebİlİr Sevgİyle Kal

pyrmd

adı ustunde iste hikaye be kardesim.yer yuzunde boyle bir sey olamaz.Gerceklesemez.2 insan bir birini cok sevemez.1'i her zaman cok sever oburu sevemez.Cunku ilah-i ask'a ulasmanin bir yoluda budur.Kerem gibi Mecnun gibi...

ex2007ex

Çokkk Etkİlyİİcİ Bİ Hİkaye PaylaŞim İÇİn SaĞol

gimasco

paylasim icn tsk