|
Aşk eskisi kadar umut vermiyor artık...... Aşk eskisi kadar umut vermiyor artık bana.En mutlu anlarımda sinsice gelişen ayrık otları sarıveriyor her nasılsa rüyaları.Bir gemi sessizce ayrılıyor bir seher vakti limanımdan.Ve her nasılsa sormuyor,izin istemiyor alıp götürüken güvertesine güneşlensin diye bıraktığım hayallerimi...
Kimse anlamıyor,anlayamaz ruhumdaki yanlızlığı.Aslında yanlızlık ta değil bir çeşit boşluk ya da sessizlik demeli buna.Yok vazgeçtim dememeli hiç bir şey.Adı yoktu,hiç olmasın da bu tuhaf sancının. Öyle bir sancı ki varken can acıtıyor,yokken bir boşluk bırakıyor yerinde.Tamiri olmayan,doldurulamayan sessiz,dipsiz,içine düşüp kaybolmaktan korktuğum koskoca bir boşluk..ne tuhaf değil mi? Kendi içimde içine düşmekten korktuğum bir boşluk !...
Artık her aşk unutulası bir öykü yüreğimde.Her seven gelip geçici bir masal kahramanı.Bir filmin başrol oyuncuları gibiyiz .Film bitiyor göz açıp kapayana dek işte.Ve bir süre sonra unutuluyor,hayal oluyor izlenenlerin tümü birer birer.Ve çeşitli dillerde son buluyor sevda....Son..The End...Fınısh....vs...
Sadece bazı geceler hesap soruyor yüreğim benden.Kimsenin duymadığı bir hesabı veriyorum sabaha dek O'na."Seni üzmeyi hiç istemedim ki ben" diyorum.Beni üzmelerini de hiç istememiştimki aslında...Kapatıyor perdelerini sessizce.Susuyor O da eninde sonunda.Belki bir kaç damla gözyaşı kalıyor sabaha dönen gecede.Gizli bir kaç gözyaşı.Hepsi bu...
ALINTIDIR |