Elveda hayatım...
Sensiz bir sabahın aydınlığı yok bu şehirde,
Güneşde küsmüş sanki tüm anısı olan yerlere,
Var mı acaba benim gibi ağlayan bu saatte,
Gider mi artık vapurlar denizle birlikte suskunluğa,
Silinir mi acılar karaya her adım atışımda...
Elveda hayallerim...
Hayaller insanı yok eder her aşkda,
Söz vermeyin tutacaksanız bile,
İyi anılar, iyi hayeller istemiyor bu çehre,
Hayalle ev döşenmez yüreğimizde,
Hayalle isim de vermez çocuklarına hiç kimse...
Hiç bir şey istemiyorum artık,
Ne hayal ne söz ne başka bir yalan,
Ne gerekiyorsa onu yaşayalım her nefesde...
Artık yeter!
Ölümle yaşam arası ince bir çizgideyim,
Yoksa o da mı hayal ?
Yoksa seni seviyorum demekde bir hayal mi?
Hadi bitir bu ruyayı!
Gidip annemin elini öpiyim...
Sözümü tutamadım anne!
Affet beni bir hayale kurban gittim...
Şimdi bu şiiri yazıyorum ya,
Korkma! Sana küfredicek değilim,
Umarım bir gün başkalarının mutluluğu için,
Kendi mutluluğundan vazgeçmemeyi öğrenirsin,
Ve bir gün bana yine geliceksin biliyorum,
Umarım o gün bir mezarlığa uğramazsın...