KenDi eLLeRimLe mezaRını kazMı$keN...

breakerturk · 11-28-2007, 07:55 PM

Kızma bana ne olur. Ya da kızarsan kız. Evet, seviyorum seni. Hem de hiç korkmadan, çıkarsız,
hesapsız, karşılık beklemeden her zamanki gibi en derinden gelen bir seslenişle söylüyorum…
Seni seviyorum. Canımı iste hiç düşünmeden vereyim avuçlarına. Gel kopar kolumu, bacağımı
sesim bile çıkmaz inan… Ama… Gerçekler bırakmıyor dimi yakamızı. Ne kadar silkinirsek silkinelim
düşmüyorlar üzerimizden ölümün soğuk nefesi gibi. Kalanlar ise hep kendimize Doğru bildiklerimiz
oluyor… Biz bu aşkı bireysel yaşamaktan ileriye götüremedik ne yazık ki…

Ben benim dedim her şeyde, sen sadece seni söyledin. Ardımıza bile bakmadık Kırdığımızda kendi
içimizdeki çocuğu bile. Hayallerimiz ne kadar can bulup Uzadıysa, aşkımızın ömrü bir o kadar kısaldı sanki.
Birbirimizi anlamadığımızdan yakınıp sitem ederdik ya ben en çok ne birlikte olabilmeyi başaramayışımızı
ne de ayrı kalabilmeyi beceremeyişimizi anlamıyorum. İşte en çokta bu gerçek acıtıyor içimi…
Hiç dikkatini çekti mi? Düşündün mü? Bilmiyorum.

Bu güne kadar sana her yazdığım yazıda, her mesajda ya da mektupta, sözlerin bittiği her satırın
sonunda neden üç nokta (…) Vardı? Hiç sordun mu bunu kendine? Belki dikkatini çekmedi belkide bu
satırları okuduktan sonra düşüneceksin kim bilir.

Ama yorulma bu sefer yormayayım seni, ben söyleyeyim: ” Aşkımız büyüdükçe, içimdeki çocuk seninle
ömür kazandıkça, sesini her duyduğumda hergün biraz daha fazla çarpmaya yemin eden kalbim beni
yaşattıkça, her an, her saniye yaşama ve ölüme inat hayallerin sonsuzluğunu seninle tattıkça,
gözyaşlarımın her damlası sana iç çekiş olmaya devam..
Ettikçe ayrılık bize hiç yakışmasın diye”ydi. Adeta sensizlik kapıyı hiç çalmasın diye her satırda tekrarladığım
bir yemindi bu…

Ama başarılı olamadım… Başaramadık… İçimizdeki sevgi büyüdükçe aşkımızın ömrü kısaldı,
hayallerimiz sonsuzlaştıkça sevdamızın mezarına bir kürek daha battı… Yine ve yeniden…
Tekrar tekrar canı yandı… Ama biz. Görmezden geldik. Ya görmezden gelmeseydik.
Başarabilir miydik o Zaman. Hayallerimizi yaşatabilir miydik? Son nefesini verirken sevdamız onu
yaşama döndürebilir miydik? Bilmiyorum. Severken ayrılmak böyle olsa gerek. Diri diri mezara girmek,
yaşarken ölmek demek bu olsa gerek… Birinin canına kıymak, bile bile ölümüne razı gelmek bu olsa gerek…

Ben sevdama veda edemedim. Yüzüm yoktu ardından ağlayıp feryat figan af dilemeye.
Kendi ellerimle mezarını kazmışken, yok oluşunu izlemişken bu lanet gözlerimle nasıl
ona veda edebilirdim ki…
Vedasız ayrılığıma son bir veda.

KenDi eLLeRimLe mezaRını kazMı$keN... konusuna benzer konular:
Konu	Konuyu Başlatan	Forum	Cevaplar	Son Mesaj
»¦« Kèñdïšïñdè bâ$£âr kèñdïšïñdè bï†èr »¦«	Kyren	Aşk & Sevgi	0	11-16-2007 08:53 AM
Ellerimle tutuyorum artık hayatı	breakerturk	Aşk & Sevgi	0	10-31-2007 06:26 PM
>Kendi elektriğini kendi üretiyor--(Zekı adamın halı baska oluyor..)	ReAlWaN	WH Haber Bülteni	0	06-14-2007 04:38 PM
Meryem Ana’nın mezarını bilen adam!	Shady08	WH Haber Bülteni	0	12-04-2006 09:37 AM
Net'de dolaşırken ilginç bir siteye rastladım.Şehirde oturup yakınının mezarını ziyaret edemeyenler	Anti_pkk	Komik Şeyler	0	11-05-2006 06:47 PM

11-28-2007, 07:55 PM
breakerturk	KenDi eLLeRimLe mezaRını kazMı$keN... Kızma bana ne olur. Ya da kızarsan kız. Evet, seviyorum seni. Hem de hiç korkmadan, çıkarsız, hesapsız, karşılık beklemeden her zamanki gibi en derinden gelen bir seslenişle söylüyorum… Seni seviyorum. Canımı iste hiç düşünmeden vereyim avuçlarına. Gel kopar kolumu, bacağımı sesim bile çıkmaz inan… Ama… Gerçekler bırakmıyor dimi yakamızı. Ne kadar silkinirsek silkinelim düşmüyorlar üzerimizden ölümün soğuk nefesi gibi. Kalanlar ise hep kendimize Doğru bildiklerimiz oluyor… Biz bu aşkı bireysel yaşamaktan ileriye götüremedik ne yazık ki… Ben benim dedim her şeyde, sen sadece seni söyledin. Ardımıza bile bakmadık Kırdığımızda kendi içimizdeki çocuğu bile. Hayallerimiz ne kadar can bulup Uzadıysa, aşkımızın ömrü bir o kadar kısaldı sanki. Birbirimizi anlamadığımızdan yakınıp sitem ederdik ya ben en çok ne birlikte olabilmeyi başaramayışımızı ne de ayrı kalabilmeyi beceremeyişimizi anlamıyorum. İşte en çokta bu gerçek acıtıyor içimi… Hiç dikkatini çekti mi? Düşündün mü? Bilmiyorum. Bu güne kadar sana her yazdığım yazıda, her mesajda ya da mektupta, sözlerin bittiği her satırın sonunda neden üç nokta (…) Vardı? Hiç sordun mu bunu kendine? Belki dikkatini çekmedi belkide bu satırları okuduktan sonra düşüneceksin kim bilir. Ama yorulma bu sefer yormayayım seni, ben söyleyeyim: ” Aşkımız büyüdükçe, içimdeki çocuk seninle ömür kazandıkça, sesini her duyduğumda hergün biraz daha fazla çarpmaya yemin eden kalbim beni yaşattıkça, her an, her saniye yaşama ve ölüme inat hayallerin sonsuzluğunu seninle tattıkça, gözyaşlarımın her damlası sana iç çekiş olmaya devam.. Ettikçe ayrılık bize hiç yakışmasın diye”ydi. Adeta sensizlik kapıyı hiç çalmasın diye her satırda tekrarladığım bir yemindi bu… Ama başarılı olamadım… Başaramadık… İçimizdeki sevgi büyüdükçe aşkımızın ömrü kısaldı, hayallerimiz sonsuzlaştıkça sevdamızın mezarına bir kürek daha battı… Yine ve yeniden… Tekrar tekrar canı yandı… Ama biz. Görmezden geldik. Ya görmezden gelmeseydik. Başarabilir miydik o Zaman. Hayallerimizi yaşatabilir miydik? Son nefesini verirken sevdamız onu yaşama döndürebilir miydik? Bilmiyorum. Severken ayrılmak böyle olsa gerek. Diri diri mezara girmek, yaşarken ölmek demek bu olsa gerek… Birinin canına kıymak, bile bile ölümüne razı gelmek bu olsa gerek… Ben sevdama veda edemedim. Yüzüm yoktu ardından ağlayıp feryat figan af dilemeye. Kendi ellerimle mezarını kazmışken, yok oluşunu izlemişken bu lanet gözlerimle nasıl ona veda edebilirdim ki… Vedasız ayrılığıma son bir veda.

Seçenekler
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder