ne gidene 'kal' diyebildi m, ne sessizce gidebildi m tüm aşklardan
yaşanılan ne varsa bir zeytin siyahlığında boğazımdan düğüm düğüm geçerdi
artık susmak 'erdem'di..
zaten konuşacak sözler tükenmiş, dinleyece k dinleyici kalmamıştı dalgaların ucunda
radyodan tek gelen cızırtı olurdu soğukmuş gibi yapan sonbahar gecelerin de
ve 'son'bahar belki de bana hep vedalarda olan patolojik liğimden hüzünlü gelirdi..
kim bilir..
nerede biteceğini şiirlerim gibi söylerdi aşklar da
biri hariç..

ve biz kaç yastık yüzü değiştirdik gecelerde
gözyaşlarımızın suladığı ıslaklıkta üşümesin diye yüzümüz..
bir çardak altında köşeye sinip ağladı ruhum
ne anlamsız, ne boş, ne saçmaydı tüm olanlar
bir anda..
tam bir anda
ne olacağını önceden tahmin etmeden, edemeden oluveriyo rdu işte.
canını teslim ediyordu tüm 'sev'işmeler tek gecelik aşklarda..
'vur kaç' dediğimizse tam da buna yakın bir noktada başlıyordu..
anlamlarını böylesine açık ifade eden iki kelime aşkla bir araya gelmiş
peşimi bırakmıyordu
ve -di li geçmiş zaman hiç bu kadar koymuyord u bana
geçmiş.. geçmesin diye yalvarılmış geçmiş..
geçmiş.. geçivermiş farkında olmadan..
çardak yağmur geçirmiş
tüm aşk dizileri mutlu sonla bitmiş
ve hayat bundan milyarlar ca ışık yılı uzakta..
mutlu sonu kim kaybetmiş...?