halitgfb

Denizin üzerinde yuvarlanıp durdum, gün sandığım geceyle beraber. Arkamda “mavi kar”ın ayak izleri kalmış, parmak izleri yok. Soludum yosun yeşilini, her dönüşümde, her kıvrılışımda. Pullarımın rengini çıkmaz sokaklarda unuttum ben.

Parçalanmış, yoluma çıkan kayaların altında gizlendim. Gizlemeye çalıştığım büyümle beraber, sözlerinin tuzu ruhumu yaktı. Üzerindeki dalgaların bir kısmı ölü bir kısmı yok.

Kapılara koştuğunda rüzgârımı özleyeceksin, vicdanının seni yaktığı ateşle beraber. Duvarlardaki “ben”i özleyeceksin. İstiridye kabuğuyum bilirsin; akvaryumun içine atsan da beni dar gelir, kırarım çığlıklarımla bakışlarını.

Yuvarlanırken ben, sözlerim öldü. Bir kısmı var bir kısmı yok bir kısmı ölü. Senin de ölü yanların var, tıpkı benimkilerden gizli benimkilerden daha mavi. Sevgili, ben ölülerimi yakıp geliyorum, her yudumda küllerini sana da vereyim mi. O istiridye kabuğunda sakla?