MaSMaVi

AskI arIyor tum yurekler,
Sevmeyi; sevilmeyi istiyor...
Bilgeligi arIyor tum akIllar,
Bilmeyi, sonsuz bilgiyi...
TanrIyI arIyor tum kalpler,
Ne oldugunu bilmeyi...

Kimimizin cevaplarI var, kimimizin sorularI... “TanrI kaldIramayacagI tasI yaratabilir mi” sorusundan, “TanrI benim” e kadar uzanan cevaplar...
Cesitlilik...
Cesitlilige kulak kabartIyormuyuz? Dinliyormuyuz, seyrediyormuyuz, farkIndamIyIz... Butunu gorebiliyormuyuz peki, ya butunu olusturan ayrIntIlarI...

Idealize ediyoruz, yaratIyoruz...
Korkuyoruz...
ArIyoruz...
Savunuyoruz...
UmursamIyoruz...
Tutunuyoruz...
Kendimizi idealize ediyoruz; arkadaslarImIzI, dostlarImIzI, asklarImIzI, ailemizi, fikirlerimizi...
Kendimizden korkuyoruz; arkadaslarImIzdan, dostlarImIzdan, asklarImIzdan, ailemizden, fikirlerimizden...
Kendimizi arIyoruz; arkadas, dost, ask, sIcak bir yurek, kucuk bir fikir...
Kendimizi savunuyoruz; arkadaslara, dostlara, asklara, aileye, fikirlere karsI...
Kendimizi umursamIyoruz; arkadaslarImIzI, dostlarImIzI, asklarImIzI, ailemizi, fikirlerimizi...
Tutunuyoruz; arkadaslara, dostlara, asklara, aileye, fikirlere...

YaratIyoruz; idealize ediyoruz...
Sevgiyi yok ediyoruz kendi ellerimizle. Yok ediyoruz, hunharca. Boguyoruz kendimizi, sIkIlIyoruz kendimizden, dostlardan, asklardan.
Bir hayat yaratIyoruz, bir kimlik ciziyoruz, sInIrlarla dolu. “Sinirlenmez o” diyoruz, “Iyi bir asIktIr o” diyoruz. Olmuyor olamIyor. Kim vaat etti size bunu? Dostunuz mu, askInIz mI? Bizlerin koydugu sInIrlardIr bunlar, karsI tarafI oldugu kadar kendimizi sInIrlamaktIr bu yapIlan. KarsI tarafIn sinirlenme hakkInI elinden almaktIr, iyi bir asIk olmama hakkIna gasptIr bu. Hosgoruyu yok eden bir dusuncedir. Kafandaki fikre uymayan davranIslar sergilendiginde kIzarsIn, hosgoru gosteremezsin. Oysaki kisinin davranIsIdIr bu, tutumudur, olaylar karsIsInda gosterdigi tavIrdIr. Sana bunu kimse vaat edemez. Ettikleri vakit, inanma, sInIrlama. Her kisi ‘her sey’ olandIr. Yeri geldiginde sinirlenende, yeri geldiginde, iyi asIk olmayanda, onlar, bizleriz.
Elimizden yitip gidiyor dostluklar, asklar. Careyi, gidene suc atmakta buluyoruz, onu kIsItlayan, var olusuna tecavuz eden bizler degilmisiz gibi. Hayata satasIyor, asklarImIza kIzIyoruz, cIkIs arIyoruz cIkmazlarda. Bizleri cIkmazlara surukleyen hayat degildir, aynaya baktIgInda sucluyu goreceksin. DusmanImIz; hayat, dostlar, asklar degil, kendi, idealize ettigimiz kisiligimizdir. Uzuluyoruz, istedigimiz gibi davranmadIklarInda, isyan gunleri baslIyor; oysaki biliniz ki, asIl isyan kendimize.
Idealize ettikce, en buyuk acIlarI yasIyoruz, en buyuk yaralarI bu zamanda alIyoruz.

Korkuyoruz...
Kendimizden korkuyoruz dostlar, kendimizden. Neleri yapabilecegimizi gormekten, hayatIn ta kendisinden korkuyoruz. HayatIn getirecegi seylerden, ‘bize sunacagI ne’ diye saskIn saskIn bakIyoruz. Idealize ettigimiz icin, gerceklesmeyenlerden, gerceklesenlerden korkuyoruz. HayatIn icine atamIyoruz kendimizi. Ipimizi saglam bir agaca bagladIktan sonra akIntIya bIrakmak neye yarar kendimizi, ne kadar uzaga gidebiliriz, ipin uzunlugu kadar mI? OlanI kabul etmek yerine, onu yoguruyoruz ellerimizle; kalIba sokuyoruz, hayatI kisileri, asklarI. HayatIn, kisilerin, asklarIn kalIplarI olmadIgInI anlamIyoruz, her seferinde yarattIgImIz manzara kaybolsa da. Beklentilerimiz yIkIlIyor, cokuyor. Idealize etmek ve korkular beklentileri dogurur. Beklentiler ise yIkIlmaya mahkumdur.
Korktukca, en buyuk acIlarI yasIyoruz, en buyuk yaralarI bu zamanda alIyoruz.

ArIyoruz...
Kendimizi arIyoruz; dostlar, asklar arIyoruz. Size bir sIr vereyim dostlar ‘AradIkca bulamayacaksInIz’, ‘AradIkca, kaybolan siz olacaksInIz’...
AradIkca anI kacIrIyoruz. Arama, gecmis ve gelecek dusuncelerinde sInIrsIz turlar atmamIzI saglar. SInIrsIzlIktan cIkmak ise bazen imkansIzdIr, imkansIzlIk ise sadece aptallarIn literaturunde vardIr. Gecmis-gelecek; huzunler ve beklentiler sinsilesi. Gecmise baglI kaldIkca, gelecek planlarI yaptIkca; idealize ve korkular saracak her bir yanImIzI. Kendi cehennemimizi yaratacagIz; yanacagIz. Simdi ‘an’da kalabilirsek, ‘an’da kendi adImIza en olumlu tavrI sergiler ve gerekli tavrI uygulamaya sokarsak; aramayIz. KacImIz, ‘Her sey ust uste geldi bu donem’ demedi ki, kacImIz bu cumleyi kurmaktan sIkIlmadI. An da olumlu tepkiyi vermedigimiz, kendimizi yansItmayan enerjilerle davrandIgImIz, olan olmadIgImIz icin, gelecekte her sey ust uste gelecektir elbet. AradIkca anI kacIran bizleriz, tepkilerimizi kacIrIyoruz, gelecek kaygIlarImIzla; gecmis pismanlIklarImIz, simdinin tepkisine zemin hazIrlIyor. Gelecekte ‘niye olmadI’ demektense simdi ‘olun’. Simdi olan tepkinizi verin.
Korkmadan,
idealize etmeden, aramadan, savunmadan, tutunmadan ve umursayarak.
AradIkca, en buyuk acIlarI yasIyoruz, en buyuk yaralarI bu zamanda alIyoruz.

Savunuyoruz...
Kendimize, kendimizi savunuyoruz. ArkadaslarImIza, dostlarImIza, asklarImIza, ailemize karsI. Korku, idealize etmek, arayIs buna sebeptir. Kendimize guvenmedigimiz icin savunuyoruz, bizimle savasIldIgInI sandIgImIz icin savunuyoruz ve saldIrIyoruz. HayatI bir savas arenasI olarak gormesek kacImIz kendisini savunur. Savundukca kendimizi gizliyoruz, yIkIlmasI guc duvarlarla, sInIrlarla ceviriyoruz etrafImIzI. Savundukca akIsIna bIrakmIyor, guvenmiyoruz.
Kimileriniz ‘Muhammet’ de savastI, o da savundu’ diyebilir. Ben de ‘onemli olan niyettir’ derim. Muhammet savastIgI kisilerden nefret etmiyordu, tIpkI Barabbas’ dan tokadI yiyip gulumseyen Isa gibi. Isa ikinci tokadI yemedi, niyeti sevgiydi. Sevgi enerjisini her birey okur. Muhammet kendisine saldIrIyla bile olsa, soru soranlara, kendisini savunarak cevap vermedi, sadece olanI anlattI. Kabul ettirmek amacI olmadIgI icin bir cok kisi goruslerini benimsedi.
Kendimizi, ‘HayIr, o oyle degil’ diye baslayan cumlelerle; ‘sana katIlmIyorum’ soylemleriyle, hafifce havaya kalkan kasImIzla kendimizi savunuyoruz. Olumsuzluk kelimeleriyle cumlelere baslamak demek, kendimizi savunmak demektir.
Savundukca hayatImIzdan, gruplarImIzdan insanlar cIkIyor, cIkartIyoruz. Gidenin arkasIndan bakmIyoruz. SaldIran biz olsak bile. HayatImIzdan bir varlIgI cIkardIgImIz zaman, unutmayalIm ki, ondan ogreneceklerimizi de, reddediyoruz.
Bir varlIgI, samimiyetsizlikle sucladIgIn, ona saldIrdIgIn zaman unutma ki, kendi samimiyetsizliginle, kendi varlIgInla savasIyorsundur.
Savundukca, en buyuk acIlarI yasIyoruz, en buyuk yaralarI bu zamanlarda alIyoruz.

UmursamIyoruz...
Kendimizi umursamIyoruz. ArkadaslarImIzI, dostlarImIzI, asklarImIzI, ailemizi... Somuruyoruz. Bernard “Ask oburluktan olur” demis zamanInda. Oburuz, doymuyoruz, hep istiyoruz. Yetmedi, hep az geldi hayatIn verdikleri.
SucladIk insanlarI, samimiyetsizlikle, ukalalIkla, sevgisizlikle... Soyledigimiz, yaptIgImIz hangi seyin sorumlulugunu aldIk. Kisiler gidince, ya ‘hazIr degil’ dedik ya da, ‘kendisiyle barIsIk degil’ dedik. Turlu soylemlerle, isin icinden kendimizi sIyIrdIk, sIyIrdIgImIzI zannettik. AsklarImIzI umursamadIk, giden dostlarI. Kisi kendisini umursamadIgI surece, karsIsIndakini de umursamaz. OlanI kabullenmedik. UmursadIgIn olcude, umursanacagInI unutma.
UmursamadIkca, en buyuk acIlarI yasIyoruz, en buyuk yaralarI bu zamanda alIyoruz.

Tutunuyoruz...
Kendimizi sevmek, kendimizden korkmamak icin, kendimizi guvende hissetmek icin tutunuyoruz, asklarImIza, dostlarImIza, ailemize, fikirlerimize. Tutundukca yitiyor her sey. Tutunmak icin ask istiyoruz, guven istiyoruz. Tutundukca idealize ediyoruz, ettikce tutunuyoruz. Korktukca sarIlIyoruz ona. SarIldIkca boguyoruz. Bogdukca elimizden gidiyor. Tutundukca beklentilerimiz artIyor, beklentiler gerceklesmeyince, uzuluyoruz. Kimimiz universiteli olma fikrine, kimimiz ogretmen kimligine, kimimiz asklarImIza tutunuyor. Tutundukca kayIyoruz. Kendimizi sevmedigimiz icin, bizi var eden seylere baglanIyoruz. ‘Ben, ......’yI kazandIm’, ‘Ben, ....’yI dusundum’, ‘Ben, .....’nIn sevdigi kisiyim’, ‘Ben, .....’nIn kurucusuyum’.............. Oysa ki, sadece olanIz. SIfatlara tutunuyoruz. Tutunma nickleriyle chatlesiyor, insanlara sIfatlarImIzla anlatIyoruz kendimizi. Her yeni kisinin bizi sevmesi, begenmesi gerekli. Buna ihtiyacImIz var; cunku kendimizi sevmiyoruz. Bu odevi baskasInIn
yapmasInI
bekliyoruz. OlmayInca da kIzIyoruz.
Tutundugumuz sey, oludur. Tutundugumuz dal kopacaktIr, koptu ve ogrenemedik bir hayat boyu. Koptukca yeni dallar aradIk. Oysaki bir tek sen varsIndIr. Sen, bilgin ve kendine olan sevgin. Sevgi oburuyuz bizler, vermesini ve almasInI bilmeyen sevgi somuruculeri. Tutundukca, yere dusen.
Sevgi akIsI, tutunmadIkca, idealize etmedikce, korkmadIkca, aramadIkca, savunmadIkca, umursadIkca, akacaktIr benliginize, benliginizin o sonsuz havuzuna.
Tutundukca, en buyuk acIlarI yasIyoruz, en buyuk yaralarI bu zamanda alIyoruz...

Kendini idealize etmedikce, etmeyecek, edilmeyeceksin...
Kendinden korkmadIkca, korkmayacak, korkulmayacaksIn...
Kendini aramadIkca, bulan olacaksIn...
Kendini savunmadIkca, saldIrIlmayacaksIn...
Kendini umursadIkca, umursayacak, umursanacaksIn...
TutunmadIkca, kendini seveceksin...

Nietzsche, “TanrIyI ve insanlarI deneme”
Deneyen TanrIyI ve insanlarI kaybeder...

sev_al

of çok uzundu ya ama güzel paylaşım için sğl

MaSMaVi

Uzun konular ilgi görmez ama gerçekten güzel bulduğum için ekledim
teşekkür ederim