breakerturk

Biliyorum, beni dinlemekten sıkıldın. Aslına bakarsan, bu senin yaptığını, uzun zamandır yapamıyor olmanın ezikliği var içimde. Sen beni ve yüreğimin atışını her zaman sekteye uğratan, her acın ile beslenen sözlerimin değerini anlayabilseydin, belki ben de dinleyebilirdim kendimi. Ama ben kendimi dinleyemiyorum. Eğer ki dinlersem, sen benim için bitersin ve o zaman bende biterim. Sen bunu görebiliyor musun bilmiyorum, ama seni sevdikçe ben tükeniyorum. Senin bana attığın her gülümsemede, ben tükeniyorum…

Biliyorum, fark ediyordun seni sessizce seyrettiğimi. Sakın kızma bana. Seni izledikçe; diğerlerininki devam ediyor iken, benim zamanım duruyordu. Ya da ben öyle istiyordum. Ta ki sen bana bakıp, ben başımı yere eğene kadar...

Buna zorunlu olmak o kadar ağrıma gidiyor ki; tekrar zamana ayak uydurup, "diğerleri"''ne katılmak... Neden ben senin için farklı olamıyorum, bilmiyorum.
Seninle konuşmak değil ihtiyacım, bunu sende iyi biliyorsun. Senin yanımda olmandır ihtiyacım.

Seni tek kelime etmeden, saatlerce izlemek gibi garip bir sevdam var. Ama bunu yapamıyorum. Çünkü ben, "diğerleri"''yim. Sana bakmaktan daha ileriye gidemem, fazlası olamaz. Sen, benden haberdar olmamalısın…

Ne kadar komik, değil mi? sen "sevildiğini" bilmemelisin. Çünkü ne zaman ben sana bakıp zamanımı durdursam, sen bana bakamadan gözlerini yere indirip, beni gözlerinden mahrum edip, zamanımı hızlandırırsın. Sensizliğimle yaşlanırım, senin gözünün önünde erir ömrüm. Ve sen bana üzülürsen eğer, ben tamamen ölürüm...

Ama sana kızamam. Bana "Git, başkasını sev!" demeni istiyorum. Belki o zaman biraz da olsa seni unutabilirim. Ama ne demiş Sezen?

"Başka sevgilerde teselli bulunca,
işte biz o gün düşüneceğiz..."

Ama bu günlerde değiştim. Artık seni görmenin heyecanı yok içimde. Bir garibim... Sanırım seni kaybediyorum. Ben sana bakarken artık zamanım durmuyor. Gülüşün bana bir başka gelmiyor galiba. Ve en kötüsü ne, biliyor musun? Artık sana dokunmaktan korkmuyorum. Seni izlerken, sen bana bakınca yeniden doğmuyorum. Başımı yere eğmiyorum. Sana "Doyuyorum"...

Sana bakabiliyorum artık. Kıskançlığımı kaybediyorum. Seni başkasına bile yakıştırabiliyorum! Yanında gülebiliyorum ve diğerlerinin de farkına varıyorum... Sanırım seni unutuyorum.

Ama bunun bana nasıl bir acı verdiğini bilemezsin. Ben seni unutmak istemiyorum. Lütfen gel, elimi tut, geri getir beni! Bana "Bak geldim, hadi bana bakarken yine eğ başını yere, elimi tutama, beni sevmeye devam et..." de.

Sanırım seni kaybettim. Unutmak zorundaydım, biliyorum. Çünkü bende "diğerleri" idim. Sende beni geri getirmek istemiyorsun, biliyorum. Bunu seni son görüşümde anladım. Çünkü ben sana bakabiliyordum bu sefer ve başını yere eğen sen oldun. Gözlerini benden olabildiğince uzağa kaydırdın. Ve ben başımı yere eğemedim. Fotoğraflarına bakarken, senin olduğun her pozda bile, artık seni başın yerde görüyorum. Bilmem, belki de gözlerimin buğusundandır. Ama bu beni tüketiyor.

Gitme zamanın geliyor. Kastamonu bekliyor seni. Galiba seni yolculayabilirim. Sen giderken sana el sallayabilirim, hem de gözlerine bakarken... Haydi git…Ama elimde hala bir kağıt parçası kaldı, ne yazdığını oku da öyle git...

"Git...Git... Gitme dur ne olursun,
gitme kal, yalan söyledim.
Doğru değil ayrılığa daha hiç hazır değilim.
aramızda yaşanacak yarım kalan bir şeyler var
gitme dur, daha şimdiden deliler gibi özledim..."

Beni dinlemekten sıkıldığını biliyorum. Elimde değil, seviyorum seni. Sen benim sevdiğimsin. Eti tırnaktan ayırma, bırak seni izleyeyim. Söz veriyorum seni izlerken başımı eğmeye ve o ana kadar zamanımı durdurmaya... Gitme...

Gidiyorsun ama?

alıntıdır

KUKULETA

anaaaa süperrrr...

@LeW

harika bi paylaşım saol

MaSMaVi

çok güzel teşekkürler