Sendin hayallerimin ‘’asi ‘’ sahibi…Sende güzeldi dünyam…
Sende güzeldi hayat dedikleri…
Senin varlıgında dogardı güneş, yoklugunda batardı doyamadan güzelligine…
Seninleyken çiçekler açar, bir başka mis kokardı İstanbul…
Senin yoklugunda çiçeklerimin boynu büküldü…
Güneş mi?
Hiç sorma!
Gittin gideli, ugramıyor dünyama!
İstanbul benimle aglıyor, sensizligime…
Senin için, bir ‘’sen’’ vardın hatırı sayılır…
Benim için, ‘’biz’’ vardık, birimiz eksilirse yokolan!!!
Senin için, herşeyin sonu vardı…
Benim için, sana göre sonu gelecek hersey sonsuzdu…
Sen aglayamazdın, gururundan…
Benimse, her nota da süzülürdü gözlerimden yaşlar…
Sen herkese ‘’canım’’, ‘’birtanem’’ diye hitap ederdin…
Benimse; sana ‘’canım’’ derken bile içim titrerdi…
Sen, her gördügüne bakışlarını fırlatırdın muzipçe…
Bense sana bakmaya kıyamazdım…
Sen, verilen boş sözlerin kahramanıydın…
Ben senin, senden habersiz, içindeki sestim…
Şimdi…
Sen bırakılınca, sıcak kucaklara göç eden bir kuş…
Bense senin yüregine mahkum bir tutsak…. |