Ben bu yükü niye taşıyorum

[bad-suvar]

BEN Bu YüKü NiYe TaŞıYoRUM DEMEYİN Brenda, bir dağa tırmanmak istiyordu… Bir gün cesaretini toplayarakbir grup tırmanışına katıldı. Tırmanacakları yere vardıklarında,neredeyse duvar gibi dik, büyük ve kayalık bir yamaç çıktıkarşılarına. Tüm korkularına rağmen, Brenda azimliydi. Emniyetkemerini taktı, ipi yakaladı ve kayanın dik yüzüne tırmanmayabaşladı.Bir süre tırmandıktan sonra, nefeslenebileceği bir oyuk buldu.Orada asılı dururken, gruptan yukarıda ipi tutan kişi dalgınlığadüşerek ipi gevşetti. Aniden boşalan ip, hızla Brenda’nın gözüneçarparak lensini düşürdü..Lens çok küçüktü ve bulunması neredeyse imkansızdı. Lens, yamacınortasında bir yerlerde kalmıştı ve Brenda artık bulanık görüyordu.Ümitsizlik içinde Brenda, lensini bulması için Allah’a duaedebilirdi yalnızca... Ve içten içe düşünüp dua etmeye başladı.“Allah’ım! Sen bu anda buradaki tüm dağları görürsün. Bu dağlarüzerindeki her bir taşı ve yaprağı bildiğin gibi, benim lensiminyerini de biliyorsun. Onu bulmama yardım et.”Patikalardan yürüyerek aşağı indiler. Aşağı indiklerinde, tırmanmaküzere oraya doğru gelen yeni bir grup gördüler. İçlerinden biri“Aranızda lens kaybeden var mı?” diye bağırdı.”Brenda’nın sonradan öğrendiğine göre, lensi bir karınca taşıyorduve karınca yürüdükçe yavaşça kayanın üzerinde hareket edip parlayanlens kızların dikkatini çekmişti.Eve döndüklerinde Brenda lensini nasıl bulduklarını babasınaanlatacak ve bir karikatürcü olan babası da ağzıyla lens taşıyanbir karınca resmi çizerek karıncanın üzerindeki baloncuğa şunlarıyazacaktı:“Allah’ım! Bu nesneyi neden taşıdığımı bilemiyorum. Bunu yiyemem veneredeyse taşıyamayacağım kadar ağır. Ama istediğin sadece bunutaşımamsa, senin için taşıyacağım...”

[x-PoWeRaDe-x]

yaw Be

[halitgfb]

paylaşım için tşk
__________________

[hakan85]

BEN Bu YüKü NiYe TaŞıYoRUM DEMEYİN Brenda, bir dağa tırmanmak istiyordu… Bir gün cesaretini toplayarakbir grup tırmanışına katıldı. Tırmanacakları yere vardıklarında,neredeyse duvar gibi dik, büyük ve kayalık bir yamaç çıktıkarşılarına. Tüm korkularına rağmen, Brenda azimliydi. Emniyetkemerini taktı, ipi yakaladı ve kayanın dik yüzüne tırmanmayabaşladı.Bir süre tırmandıktan sonra, nefeslenebileceği bir oyuk buldu.Orada asılı dururken, gruptan yukarıda ipi tutan kişi dalgınlığadüşerek ipi gevşetti. Aniden boşalan ip, hızla Brenda’nın gözüneçarparak lensini düşürdü..Lens çok küçüktü ve bulunması neredeyse imkansızdı. Lens, yamacınortasında bir yerlerde kalmıştı ve Brenda artık bulanık görüyordu.Ümitsizlik içinde Brenda, lensini bulması için Allah’a duaedebilirdi yalnızca... Ve içten içe düşünüp dua etmeye başladı.“Allah’ım! Sen bu anda buradaki tüm dağları görürsün. Bu dağlarüzerindeki her bir taşı ve yaprağı bildiğin gibi, benim lensiminyerini de biliyorsun. Onu bulmama yardım et.”Patikalardan yürüyerek aşağı indiler. Aşağı indiklerinde, tırmanmaküzere oraya doğru gelen yeni bir grup gördüler. İçlerinden biri“Aranızda lens kaybeden var mı?” diye bağırdı.”Brenda’nın sonradan öğrendiğine göre, lensi bir karınca taşıyorduve karınca yürüdükçe yavaşça kayanın üzerinde hareket edip parlayanlens kızların dikkatini çekmişti.Eve döndüklerinde Brenda lensini nasıl bulduklarını babasınaanlatacak ve bir karikatürcü olan babası da ağzıyla lens taşıyanbir karınca resmi çizerek karıncanın üzerindeki baloncuğa şunlarıyazacaktı:“Allah’ım ! Bu nesneyi neden taşıdığımı bilemiyorum. Bunu yiyemem veneredeyse taşıyamayacağım kadar ağır. Ama istediğin sadece bunutaşımamsa, senin için taşıyacağım...”