Yalnizlik DÖkÜmÜ

[halitgfb]

Bu gece soframda yalnızlığı ısıttım.
Gözlerinde bir keder vardı.
Çalınmış kelimeler gibiydin.
Gözlerin yorgunluğa düşüyordu.
Bir türlü bakmıyordun, bana.
Oysa sen, içimdeydin.
Sonsuzluk kadar.
Hatta umudun çizdiği mutluluk kadar.

Bu sabah yalnızlığın odasındaydım.
Pencereme küsmüştü, kuşlar.
Sarılacak yarınım yoktu.
İçimdeki uçurtmaların tümü,
Karartma altındaydı.
Ve kendime dönemiyordum.
Önüm geçmişle kapalıydı.
Tıpkı ısıtılan umut gibi.
Cezvede köpüren doyumsuz istekler gibi.
Sevişmeyle ilerleyen aşk hücreleri gibi.

Artık limitsiz bir yalnızlıktayım.
Kavuşma ihtimali kalmadı.
Baharlarım kuraklığa düştü.
Ve bütün mevsimler,
Kışın uykusuna daldı...