Varsayılan güsel bi yazı

[3MRE23]

Varsayılan güsel bi yazı

Hayat bir fincan kahve gibidir; bazen acı, bazen tatlı olur. Önemli olan kahvenin tadı değil, onu kiminle birlikte içtiğinizdir.
Niccola Paganini ondokuzuncu yüzyılda yaşamış yetenekli bir müzisyendir. Herkesin hayran olduğu ünlü kemancı kalabalık bir dinleyici önünde önemli bir konser veriyordu. Bütün orkestra Paganini'nin içli keman sesine ustalıkla eşlik etmek üzere pürdikkat çalıyordu. Derken beklenmedik birşey oldu. Paganini'nin kemanının tellerinden biri 'çat' diye kopuverdi. Kemanın orta teli herkesin göreceği biçimde havada sallanmaya başladı.
Usta müzisyenin alnına ve yüzüne bir anda terler hücum etti. Hayli zorda kaldığı belliydi. Ancak h,çb,rşey olmamış gibi kalan üç telle kemanı aynı güzellikte çalmayı sürdürdü. Fakat çok geçmeden olabilecek en kötü şey oldu. Orkestrayı yöneten şefin şaşkın bakışları arasında ikinci telde koptu.
Paganini buna rağmen yine çalmaya devam etti. Müziğin güzelliğinden ve kemanın sesinden eksilen birşey yoktu hala. Fakat birkaç dakika sonra üçüncü tel de koptu. Orkestranın icra ettiği parçanın sonlarına gelinmişti. Şimdi ustanın kemanından kopmuş 3 tel avare avare sallanıyordu. Usta sanatçı herkesin şaşkın bakışları arasında tek telli kemanla müziğin güzelliğinden hiç birşey eksiltmeden parçayı bitirdi.
Dinleyiciler ayağa kalkıp görülmemiş bir coşkuyla uzun uzun alkışladılar. Alkış sesleri kesilmek üzereyken Peganini dinleyicilerden koltuklarına yaslanmalarını istedi. Konserin kaçınılmaz olarak biteceğini düşünen dinleyiciler çaresiz oturdular. Peganini kemanını herkesin göreceği bir biçimde kaldırdı. Başıyla orkestra şefine başla işaretini yapıp tekrar dinleyiciye döndü. Gözlerini hafifçe kısıp gülümsedi ve bağırdı: Peganini ve 1 tek tel! Sonra tek telli Stradivarius marka kemanını çenesinin altına alıp son parçayı mükemmel bir performansla icra etti.
Evlilik de kalabalıklar karşısında verdiğimiz bir konser gibi değilmidir? Başlangıçta her şey mükemmeldir. Eksiğimiz, gediğimiz, kusurumuz yok gibidir. İlişkinin de kusursuz gideceğini düşünürüz. Ahengin hiç pürüssüz süreceğini hayal ederiz.. Sonra Paganini’nin kemanı gibi bizim de zamanla tellerimiz kopmaya başlar Eksiklerimiz ortaya çıkar. Ahenk bozulur gibi olur. Böyle zamanlarda çoklarının yaptığı gibi bizim de yaptığımız kopan tellere odaklanıp illa da eksik yanlarımızı görmektir. Paganini gibi pek az insanın yapmayı göze aldığı ise kalan tek tele odaklanıp aşkımızın sesini bir keman gibi yüreğimizde sürdürmeye devam etmektir. Şimdi sorun kendinize.. Bir tek teliniz bile kalmadımı mı konseri sürdürmek için?
Cevabı biliyorsunuz.. "Her şey bitsede aşkımız kemanımızda kalan tek tel!" Konser devam ediyor...