En sessiz anlarda bir adım geri atıp hayata uzaktan bakmak…Geçen 23 sene.Beklenmedik bir anda insanın karşısına çıkan yanıtlamaktan kaçınılan sorular gibi..Yaşanılanları düşünmek buruklukla : ( Büyümek değildi bu asla, hissedilen farklıydı.hızlı bir tüketimdi zamandan..gerek benlikten,gerek hissedilenden ,gerek hayatın ta kendisinden..Bir şeyler dengede değildi.Azalanlar ve çoğalanlar hayatın dengesiz terazisinde durmaktaydı tıpkı insanın kendi dengesizliğini anlayamadığı gibi… Ölümü hissetmemek ama en derinlere kadar kanatabilmesi..sevgiyle tanışmak ,sahip olmak, kaybetmek,yenilmek,hayatla yüzleşmek zorunda kalmak, hiç birşeyin eskisi gibi olmaması,geriye dönüp bakmanın hiç birşey kazandırmaması, her zamankinden daha çok kendi başına güçsüz hissetsen bile ayakta kalma zorunluluğu,kendinden sıyrılma isteği,kendine yabancılaşmak,uzaklaşmak,başka sı olmak,saflığın yitirilmesi,gülümseyişlerin anlamını yitirmesi,gözyaşları olmadan da ağlamayı öğrenebilmek…Her zaman acıtmadı tabi bu 23 senelik yürüyüş…En ışıltılı gözler,ölene kadar değilde sonsuza kadar olan dostluklar,güneşi görmeden ışıkla dolabilmek,her bir yeni acıdan sonra dünyaya bakabilmenin o anlatılmaz zevki,hayatı birbirine katan küçük mucizeler,keşfedebilmek,öğrenm ek,var olmanın güzelliğini tadabilmek…insan ne kadar sorgularsa sorgulasın kendini özellikle yaşanılan yere uzakta dünyanın bir ucunda olunca daha iyi farkına varabilirken,onu sevenleri,özlemi,tüm anlayışsızlıkları giderebilmeyi,kendini güzel sandığı her aynada aslında çirkin durduğunu ve kendini çirkin hissettiği her imgede aslında eşiz güzellikte olduğunu…Gelinen nokta dünyaya karşı duruş,güvensiz ama istekli,çelişki dolu,hala yaşamaya değer görünmez çizgilerin var edebilecekleri…Yanında taşıdığın vardır bunca zaman eşliğinde,kopamadığın,kopmak istemediğin,ruhunu her ne olursa zenginleştiren,ne aldatan ,ne arkadan vuran,koşulsuzca yanında durabilen…Anlatmak isteyipte doğru kelimeleri bulamadığın zamanlarda kulağına fısıldayabilen…Kendini tanımadığını hissetiğinde seni sana bıkmadan anlatabilen… Güne kötü uyandığında uyandığında görünmez eliyle ayağa kaldırabilen..Tek bir kelime söylemek istemeyip sadece gözlerini kapayıp uyumak istediğinde soru sormadan başucunda duran…Aşık olduğunda sevgiyi olağanca hissettiren…Her aşk gibi sonu geldiğinde de yüreğinde ki acıyı alıp götürebilen…Yaşamın olağanca sorunlu düzeninde ihtiyacın olan gücü verebilen…Hiç tanımadığım insanların meydana getirdiği…Ne idolleştirmek ne de ihtişam kazandırmak bu ….Sadece değer bilmek…ONU ANLAMAK….
03-30-2008, 02:36 PM
Onu Anlamak... 
Cevap: Onu Anlamak... 
