Kendine Güveni olmayan Dünyanın Kralı Olamaz

[\\marjory\\]

Kendine Güveni olmayan Dünyanın Kralı Olamaz

“Kelebek gibi uçar, Arı gibi Sokarım. Patlat genç adam patlaaaat”(Muhammed Ali) Bu cümleyi yaşı 45’in üstünde olanlar bilir. Bizlerde filmlerden gördük. Muhammed Ali kendi gücünün farkında olarak bunu söylüyordu. O kendi gücünün farkındaydı.
Kendine güveni olan dünyanı kralı olur.
Bu cümleyi değişik şekillerde yazabiliriz.
Kendi özüne güveni olan dünyanın kralı olur.
Kendi özüne güveni olan hayatının kralı olur.
Kendi özüyle bağlantısı kesmeyen hayatının kralı olur.
Kalbindeki nuru örtmeyen hayatının kralı olur. Dünyanın da kralı olur.
Oku diye başlayan bir kitabın mensupları olarak ilk kelimeye muhalefet edercesine okumuyoruz. Çalış denmesine rağmen tembelliği seviyoruz. Üstünsün denmesine rağmen kendini küçük gören bir toplumda yaşıyoruz.
Okumak, yani okumaktan maksat hayatı gözlemlemek, kitap okuyarak, sinema seyrederek, doğayı gezerek, insanlarla konuşarak, dinleyerek her organla değişik bir okuma metodu uygularız.
Aklımız (bizi insan yapan öğe) okuduklarımızdan sentezleyerek, kıyas yaparak bilgi damıtır. Bu altın arayan madencilerin taşların içinde altını bulması gibidir. Damıtılan bilgiyle kendimizle, çevremizle ve aşkınla ilgi kurarız. Zaten ilgi kuramayan bilgi böbrek taşı gibidir. Devamlı ağrı yapar. Devamlı yaşamı sorgular. Kafası karışır. Sonunda zannınca şöyle bir cümleyi haklı bulur. “Cahillik saadettir”
Cahillik en büyük fakirliktir. Okumayan cahilleri, okuyan cahiller kandırırlar. Okuyan cahil olur mu derseniz Okuyan cahiller cahilliğin en aşağı derecesidir. Kendinden haberi olmayan sözde okumuş cahil, elde ettiği bilgiyi menfaati için kullanır. Belki cahil bir çoban, karnı acıkınca bir kuzuyu yer, koyun sahibini kurt kaptı diye kandırmaya çalışır. Kandırsa bile bir koyundur giden. Diğer Okumuş Cahil ülkenin bütün kaynaklarını ele geçirir. Elde ettiği bilgilerle insanı kandırır. Onarılmaz yaralar açabilir.
Evet Cahillik saadettir. Devamlı kazık yemek isteyen toplum okumamalı, hayatı incelememelidir.
Ara Sıra Yaşamın içinden sıyrılmayı bilmeli insan. Kendini kopartmalı her şeyden. Sahip olduklarından, sahip olmak istediklerinden, hayallerinden, isteklerinden… Kendine sormalı ben ne yapıyorum? Hep derler “dünya bir penceredir bakan gider” diye. Bir bakışa bu kadar dert gerekli mi? Bu kadar hırs. Bu kadar eşya isteği.
Güzel bir söz vardır. “Dünya bir deniz, İnsan bir gemidir. Geminin yüzmesi için denize ihtiyaç vardır. Ama geminin içine su girerse gemi batmaya başlar.”
İnsanın içine de dünyaya ait şeyler ne kadar çok girerse insan o derece batmaya başlar. Hele bir de suyu çıkarmaya çalışmazsa aksine bu su gerekli diye devamlı su almaya devam ederse umulur ki gemide bir delik açılsın. Delik (acı,dert) belki aklımızı başımıza getirir. Çünkü yavaş yavaş giren su insanı çıkılmaz bir yola sokar. Elemden eleme…
Cehennem bu dünyada başlar…
Cennette…
Dertler insanı mutluluğa götüren çıkış yolları olabilir…
“Varolmanın sancısını çekmeyen, varolmadan ölür. Aynaya sadece saçını taramak için bakarda bir ömür, kendini merak etmez”(m.i)
Kendinizle, çevrenizle ve “aşk”la yolunuzu ayırmamanız dileklerimle…

Umut ve Coşku ile…
Osman Berktaş - 05.03.07

[free_angel]

herseden once kendıne guvenmek gerekır bırseyı yapabılecıne ınanmak gereekır yoksa hıc bır ısın altından kalkamaz..

[OrjiNaLiki]

bir şeyi yapabilmenin ilk adımı kendine güvenmek
muhtaç oldugun kudret damarlarında yeterince var