Yürek Kıran....

[breakerturk]

Dalgakıranlara çarpan hırçın dalgalar gibi her cesaretimi toparlayıp karşına dikilmemde yürek kıran gözlerine çarptı sevgiyle atan kalbim.
Çok istedim, çok diledim ilk günlerde olduğumuz gibi olabilmeyi yeniden, gözlerine bakışlarımda nefretini değil, sevgini hissedebilmeyi, elini tutmak için her uzanışımda korkudan değil heyecandan titremesini istedim ellerimin. Boş dönen ellerimi, nefret kusan gözlerini, ve ilk günlerimizi mumla aratan bu günlerimizi bulmak her seferinde daha çok yıprattı bedenimi. Hatalıydım, hatalıydın, hatalıydık ne fark eder ki özür dilemesini bildikten sonra, ben diledim payıma ve payına düşenden daha fazlasını özürlerin. Affetmek büyüklük demişlerdi çocukken bana ben yine o çocukluk günlerimdeki inanışlara dönmek istedim sen beni her geri çevirişinde. Belki, ne malum belki bu sefer o çocukluk dönemlerimizde ki inanışlara döndüğümüzde sende bağışlamanın büyüklük olduğunu öğrenip beni bağışlarsın diye durmaksızın özür diledim, ama sen hiç geçmişe dönmedin. Geçmişe de geriye de dönüp bakmadın hiç, oysa ben arkanda gül bahçeleri bırakmıştım dönüp bir kere baksan her renkte, her boyutta sana muhtaç binlerce gül tomurcuğu görecektin, sen önüne bakarak bana elimdeki dikenleri emanet ettin. Sırf bu yüzdendir her sabah uyandığımda emanetine zarar gelmesin diye koynumda sakladığım dikenlerin açtığı yaraların bana seni hatırlatması. Yaralar deyince aklıma geldi, merak ediyor musun bilmiyorum ama kapandı o gece açılan yaralarım, en azından bedenimdekiler kapandı. Ruhumdakiler benimle birlikte her geçen gün daha çok büyüyor, henüz bir ilacı bulunamamış duyduğum kadarıyla insan ruhuna açılan yaraların.
Sana anlatmak istediğim bir kaç konu daha var, korkma bu mektubu açmaya karar verip şu ana kadar okumuşsan bundan sonrası da seni bıktırmaz. Senden sonramı anlatmak istiyorum biraz, hani sana demiştim ya “senin benden önce ki hayatında yaşadıkların bizi etkilemez benim ki de seni etkilemesin çünkü ben senden öncemi sildim” diye, şimdi anlıyorum neden o zaman bunu kabul etmediğini. Senden sonra bu cümleyi kimseye kuramayacağımı biliyorum artık, çünkü seni silemiyorum, zaten istemiyorum da. “Geçmişim her zaman karşımıza çıkacaktır çünkü senden önce birini çok sevmiştim” demiştin o gün, sevince silinmiyormuş anlıyorum. İşte sırf o sevgin yüzünden sana bakıp sevdiğimi söylemeyi her denememde gözlerinde o sevgini gördüm, dediğin gibi bizi hiç yalnız bırakmadı ve hep karşıma çıktı. İşte sırf bu yüzden gözlerine her baktığımda benden nefret ettiğini ve sadece üzülmemem için benimle birlikte olduğunu anladım. Son günümüze kadar hep dayanmaya çalıştım, çünkü inanıyordum ki sevgim sana da bana da yeterliydi. Yanılmıştım her daim yaptığım gibi, yetmedi benim sevgim onun sevgisini yıkmaya, daha doğrusu yetmedi benim sevgim senin ona olan sevginin önüne geçmeye. Elini tutmak için uzandığımda o kayalıklarda elini çekmen bir anlık öfkeye dönüştü içimde, “unutamadın bir türlü onu, beni üzmemek için daha fazla zorlama kendini, açıkça söyle senden nefret ediyorum diye” dedim o anlık parlayan öfkemle. Gözlerinden süzülen incecik damlacıkların arasında “haklısın” dedin, “unutamadım onu, unutmak istemedim zaten hiç, senden nefret etmedim tam tersine sevgine hep hayran kaldım, bunca tersliğime rağmen beni nasıl böyle seviyorsun bir türlü anlayamadım ama hep hayran kaldım. Nefretim sana değildi kendimden nefret ettim seni sevemedim diye. Sana daha fazla acı çektirmeye hakkım yok, en zor anımda yanımdaydın teşekkür ederim ama artık seni sevebilecek birini al hayatına” diyerek bıraktın beni.
Şimdi o kayalıklara her yaklaşmamda artık bende nefret ediyorum kendimden seni anlayamadığım için, biraz daha sabredemediğim için. Ama hala bir umudum var belki bir gün diyorum yeniden bana bir şans verirsin...